Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Kok Hyvest’ Category

Op zomaar een Hyves-pagina (van Dondersteen) stuitte ik op een foto van iemand die een kaarsje in de kerk aanstak voor -zo stond onder de foto te lezen- haar tien jaar eerder overleden moeder. Zoiets raakt me.

Sowieso heb ik iets met datums. Vandaag vieren vrienden van ons dat ze negen jaar geleden met elkaar getrouwd zijn. Beide voor de tweede keer. Ondanks het gure Novemberweer zijn ze lekker een dagje samen weg om vooruit, maar ook om terug te kijken op negen bewogen jaren. In die negen jaar is er heel veel gebeurd. Zij is losgekomen van een man die zich tijdens het huwelijk ontpopte als een amateur Rambo die de drank niet kon laten staan en nogal losse handjes had.

Rambo is projectontwikkelaar en is dus constant gebakken lucht aan het verkopen. Om daarin succesvol te zijn is het wel handig dat je je verdiept in degene die je tegenover je hebt. De techniek om naar anderen te luisteren moet hij dus wel snappen maar in de omgang met vrouwen blijft hij een bullebak. Het interesseert hem niet en hij respecteert ze niet. In zijn ogen zijn vrouwen er om mee te neuken, om de was te doen, om overhemden te strijken, om eten te koken enzovoort. En als je gedumpt bent omdat er (alweer) een bonnetje van Yab Yum in je colbertje is ontdekt dan ga je natuurlijk geen alimentatie betalen. Nee, dan ga je met een verrot advocaatje je ex. bijna tien jaar lang lopen treiteren. Rambo is het vleesgeworden voorbeeld van een man waar zo’n beetje alles aan fout is.

Het is voor mij dan ook niet te begrijpen dat er nog steeds vrouwen zijn die dit type man dolletjes vinden. Misschien is het de spanning want een vetbol van 130 kilo met een sleepbeen en een zenuwtik kan je toch moeilijk een hunk vinden. Na hele trits ”vriendinnen” heeft hij nu al een tijdje een nieuwe vlam; Trudie uit de polder. En als ik dat allemaal zo eens bekijk dan vind ik deze Trudie een heel handig vrouwtje. Rambo mag tegen een riante weekvergoeding af en toe een nachtje in de polder overblijven en dan kan zij doordeweeks lekker naar Albert Heijn en naar de Bijenkorf in de grote stad.

Trudie is waarschijnlijk nog niet op de hoogte van Rambo’s second life. Ondanks dat ze weet dat hij losse handjes heeft en zijn kinderen slaat, weet ze nog niet hoe rot hij echt is. Als Trudie straks in de gaten krijgt dat de Fiod al z’n zwart gespaarde spaarcentjes gaat afpakken die hij dacht veilig in een zomers buitenland te hebben opgeborgen, als de leasemaatschappij zijn auto terugvordert en als de bank zijn huis openbaar gaat verkopen, dan wil ik nog wel eens zien wat handige Trudie doet. Als Rambo dan ook nog eens van de rechter een tijdje achter de dikke deur mag gaan zitten omdat hij zijn vier kinderen en zijn ex. jarenlang heeft geslagen en als hij door een andere rechter wordt gedwongen om zijn pensioenrechten met zijn ex. te delen (wat in Nederland volstrekt normaal is als je besluit te gaan scheiden), dan is dat het moment dat Trudie een andere geldbron gaat aanboren.

Misschien loopt het allemaal met een sisser af. Rambo heeft gelukkig al wat hartaanvalletjes gehad en het wachten is op de grote knal want hij blijft zuipen. Zo af en toe kan je wat lichtpuntjes herkennen.

Rambo mag van geluk spreken dat ik geen manager van deze wereld ben, want ik zou het wel weten. Halen die Rambo. Dat is goed voor de wereld en goed voor het milieu. Mijn Rambo is zo ver nog niet. Hij zit in hetzelfde kamertje als Robert Mugabe, Joran van der Sloot en Joseph Fritzl. Opzomeren met die lui. Sorry Trudie en vooral over tien jaar geen kaarsje in de kerk aansteken.

Read Full Post »

In de afgelopen weken is het ogenschijnlijk rustig geweest bij mijn pogingen om de Gentle Giant met de kleine Johannes wegens kindermishandeling achter de tralies te krijgen. Schijn bedriegt.

Door de Gentle Giant was al sinds oktober/november de strategie van de dovende nachtkaars ingezet waarbij alles wel met een sisser af zou lopen. Zelfs op de aangever van de kindermishandeling was een behoorlijke druk uitgeoefend om de aangifte maar in te trekken waardoor de nachtkaars nog eerder zou kunnen uitgaan. Dat nu is mislukt.

Sinds een paar maanden ben ik met een paar trawanten druk in de weer om dit kaarsje brandend te houden. Een zorgvuldig opgebouwd dominospel. Uiteraard hebben we hier publiek geen melding van gemaakt want kleine Johannes met de Sint Bernhard pup zou dan zeker proberen de zaak nog meer te verstieren. Wat ons drijft is dat zo’n Rambo blijft proberen om onder zijn verantwoordelijkheid uit te komen. Ik heb hem daarom in een eerder blog: “De Gentle Giant met de kleine Johannes” vergeleken met geslaagd zakenman en viezerik Max Mosley (de autobaas met de vijf hoeren).

Mijn trawanten en ik, verenigd in de stichting Corslip, hebben met Gentle Giant twee doelen. Allereerst om dit geval van kindermishandeling aan de rechter voor te leggen en daarnaast de trouwe lezers van mijn blogs en beyond te informeren. Met beyond bedoel ik de rest van zijn (zakelijke) “vriendenkring”. Zeg maar die lui die het kunnen overleggen van een bewijs van goed gedrag, erg belangrijk vinden. Mijn trawanten en ik zijn tot op het bot gemotiveerd om onrecht met voorbedachte rade aan de rechter voor te -laten- leggen en over de afloop flink te communiceren. Ik zoek nog een mooie foto van Gentle Giant met de kleine Johannes want zelfs het domste wicht kan zien hoe deze kwestie gaat aflopen.

Het uitvoerend dominospel begon met een lang verwacht telefoontje uit het OM op het moment dat wij al waren opgeroepen om in het vliegtuig naar Portugal plaats te nemen. Ik heb zelden een prettiger start van de vakantie gehad. Mij was direct duidelijk dat we Gentle Giant bij z’n kleine Johannes hebben. Sinds dat moment vallen de stenen met regelmaat, precies zoals uitgedacht en gehoopt. Dank lieve universiteitsdenktank.

Maar ook moet het gesternte goed staan. Vooral bij partijen waar het echt om gaat, zoals de politiek en het Openbaar Ministerie, moet ruim aandacht zijn voor het aanpakken van kindermishandeling. Wat de politie dan nog aan wanproduct aflevert is dan niet meer belangrijk.

Een tweede godsgeschenk kwam vanmorgen. In het nieuws hoorde ik een bericht dat de Rotterdamse wethouder Volksgezondheid, Welzijn en Maatschappelijke Opvang, mevrouw Jantine Kriens, het idee had geopperd om in Rotterdam een rechtbank speciaal voor huiselijk geweld te starten. Fantastisch nieuws voor al die minderjarige kinderen die in het verleden verrot zijn geslagen of die op dit moment klappen krijgen. Overigens gaat de Rotterdamse meldcode veel verder dan alleen maar fysiek geweld. Het gaat over alle vormen van huiselijk geweld. Kennelijk neemt de wethouder de lijn van de Rotterdamse Meldcode bloedserieus. Nu nog hetzelfde besef bij Bureau Jeugdzorg, de politie, het RIAGG, enzovoort laten indalen. Aan het eind van de meldcode moet natuurlijk een beoordelend lichaam zijn en dat is in de ogen van mevrouw Kriens de nieuwe rechtbank. Ik hou van haar.

Het meeste van het werk om Gentle Giant met de kleine Johannes achter de tralies te krijgen, gebeurt nu door mijn trawanten. Rustig aan wordt er achter de schermen gewerkt  en worden kleine stapjes gezet. Het is een uitgekookte en vileine strategie waarin op de juiste momenten de juiste dingen gedaan moeten worden en met de juiste mensen moet worden gesproken. Vooral onopvallend en vastberaden.

Van de opsporingskant van de sterke arm hoeven we geen warme bijval te verwachten; die zijn liever lui dan moe en zijn meer geïnteresseerd in een euro per maand erbij: ”Nee hoor, de aangeefster wil de aangifte kindermishandeling intrekken en de thuissituatie is nu al een tijdje stabiel”. Geen enkel benul van wat kindermishandeling met het slachtoffer en de overige gezinsleden doet en geen enkel benuil van het foute signaal dat uitgaat van een dergelijk lamlendige opsporingshouding. Hoezo vinden wij een politiesepotje okay? Waar is de ambitie gebleven om een feitenonderzoek fatsoenlijk en een beetje vlot af te ronden? Waarom worden de hardste getuigen niet gehoord en waarom begin je met een slap familieberaad? Was het toen ook al de bedoeling dat de kaars langzaam uit zou gaan? Wat was de onderzoeksstrategie van deze sterke arm? Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Ik heb collega’s voor minder ontslagen zien worden.

Ik excuseer me bij al mijn familieleden, buren en kennissen die ook politieambtenaar zijn of waren maar niet van dit pisbakkenstaal gemaakt zijn. Kennelijk hebben jullie collega’s waaraan ik me mateloos stoor en waarvoor jullie je kapot schamen. Juist deze slappe houding zorgt er mede voor dat ratten als de Gentle Giant met de kleine Johannes geen verantwoording hoeven af te leggen over de dingen die zij doen. Sommige noemen dit de macht van het geld. Ik noem het de brutaliteit van een hond. Zijn we het tot twee keer toe innemen van zijn rijbewijs vergeten? Mijn trawanten en ik zijn dat niet en gaan voor niets minder dan dress code ”streepjespak, model Dalton”.

Wat zou het prachtig zijn als de heer Gentle Giant zaaknummer 2008 – 000001 van de nieuwe rechtbank kreeg toegewezen.

Ik ben bijna door mijn to do lijstje heen. Ik moet nog twee onderwerpen uitzoeken.

Het eerste is bij de ambassade navragen of het niet kunnen overleggen van een ”bewijs van goed gedrag” een probleem oplevert als je je in een warm land wilt gaan vestigen.

Het tweede is uitzoeken in welk land, bij welke bankinstelling en op welke naam bankrekening 027.02.11.532 staat of stond.

 

Read Full Post »

Sommige honden verdwijnen langzaam uit het straatbeeld omdat er met zo’n beest niet meer gefokt mag worden. Men vindt zo’n ras een gevaar voor de volksgezondheid. Voor honden denken mensen redelijk goed te kunnen bepalen welke rassen gevaarlijk zijn en welke niet. Voor mensen zelf ligt zo’n afweging moeilijker terwijl er toch creaturen tussen zitten waarvan je je kunt afvragen wat in essentie het verschil is met een pitbull. Zij lijken een goed stel hersens te hebben en toch merk je dat er een steekje aan ze los zit.

Ik moest aan zo’n geval denken toen ik deze week het bericht in de ”News of the World” las dat Formule 1 autosportbaas Max Mosley in bed was aangetroffen met vijf prostituees. Het publiek kent Max als een geslaagd zakenman en een keurige huisvader. Een echte Gentle Giant. De reactie van Max op deze ontdekking was niet ”sorry, foutje”, maar de aankondiging dat hij ”juridische stappen tegen News of the World in voorbereiding heeft wegens vermoedelijk illegale inbreuk op de privacy”. Echt weten doe ik het niet, maar volgens mij ……

Lang geleden ben ik hem tegen het lijf gelopen, of ik heb het gedroomd. Het was op zich een keurige heer die je eerder bij Yab Yum kan tegenkomen dan op de wallen. Een deftige heer met een sleepbeen en een zenuwtik. Een Gentle Giant met klasse die bordeelbezoek een welkome aanvulling vindt op zijn status als getrouwde heer en geslaagd ondernemer. Een beetje kerel houdt van spanning, niewaar?

Als geslaagd ondernemer bepaal je natuurlijk zelf -en zeker in een bordeel- wie haar beentjes voor je opent en wie niet. Je legt gewoon een stapeltje biljetten op het nachtkastje en de rest gaat vanzelf. Madame in kwestie moet vooral niet zeuren over getrouwd zijn enzo. Met de bril af en de onderbroek op de knieën ga je natuurlijk niet moralistisch lopen doen. Meneer werkt hard en moet van tijd tot tijd even afreageren. Meneer deed dit maar een paar keer per maand, meer niet. Dat moet kunnen en aan flappen was geen gebrek want hij had altijd wel wat zwart verdiend geld paraat die hij in het dashboardkastje van zijn auto bewaarde. En het voordeel van prostituees is dat ze niet zeuren over een pondje meer of minder, een kleine Johannes of een geestelijk of lichamelijk mankement. Snel het deftige pak uit, schemerlampje aan, protheses af, drop, drin, druit, draf en weer wegwezen. Dat willen we allemaal, niewaar?

Ik vroeg me af hoe hij zijn duistere kant voor zijn vrouw en kinderen geheim zou houden. De Belastingdienst en je klanten belazeren is één ding, maar je gezin belazeren dat is een andere tak van sport. Daarvoor moet je toch wel een beetje pitbull zijn. Dat wilde ik ook, niewaar?

Zoals hij in ”Forrest Gump” had gezien, was Gentle Giant een meester in het verzinnen van listige smoezen. ”Ik moet overwerken” of ”bij dat project hebben ze nu echt even mijn expertise nodig” en ”ik moet vanavond nog even een paar heipalen uit de grond trekken”. Meneer was een succesvolle fulltime ondernemer en ik hing aan zijn lippen. Dat wilde ik ook worden, niewaar? Wat een fantastische kerel. Een vent van stavast. Tot het moment dat zijn vrouw een bonnetje van Yab Yum in de zak van zijn colbertje vond. Dat vinden we leuk, niewaar?

Zijn vrouw was gelijk klaar met hem en hij kon vertrekken. Eerst loog hij nog over dat bonnetje. Het zou net zoals bij ”Forest Gump” in zijn zak zijn gewaaid maar eigenlijk had hij geen idee. Zijn vrouw vroeg echtscheiding aan en kreeg die ook. Gentle Giant werd gedumpt maar in plaats van lering te trekken uit zijn stommiteiten, haalde hij een listig advocaatje van stal. De pitbull in hem was los en het advocaatje zag in één klap zijn oude dag gefinancierd. Ook bij advocaatje zat een draadje los en was zo mogelijk nog rotter.

Wil je meer weten over de spannende avonturen van de Gentle Giant met de kleine Johannes en hoe het afliep? Wil je weten hoe de Gentle Giant met de kleine Johannes in de gevangenis terecht komt? Mail dan even en ik zal je de rest van dit blog toesturen. Je weet immers nooit of er een advocaatje meekijkt, niewaar?

PS. ”niewaar?” was of is het stopwoordje van ex-burgemeester Bram Peper. Voor dit blog heb ik dit stopwoordje van hem gepikt maar de heer Peper heeft natuurlijk niets met de inhoud van dit blog te maken. Ditzelfde geldt voor Johannes. Het blog is tenslotte verzonnen, niewaar?

Read Full Post »

Ik schrijf regelmatig over onderwerpen als ethiek en integriteit. Ik publiceer ze en geef voordrachten en lezingen. Allemaal prachtig want over het algemeen is iedereen het met mij eens. Zeg maar, mijn teksten gaan er bij mijn luisterend of lezend publiek in als Gods woord in een ouderling. Van Hyves-lezers weet ik nog niet of zij ook zo geïnteresseerd zijn in het lezen van blogs over integriteit, zeg maar heavy stuff. Toch ga ik dat in deze blog doen en ik hoop dat ik lezers aan het denken zet. Als lezers gaan denken over alledaagse dilemma’s en ongelijkheden, dan is mijn boodschap geland.

In het ”Algemeen Dagblad” van 29 februari jl. staat een smeuïg verhaal te lezen over hoe de politie op parkeerplaatsen langs de rijksweg lokvrachtwagens inzet in de strijd tegen diefstal van andermans goederen. In de nachtelijke uren ligt dan zo’n parkeerplaats vol met agenten, gewapend met telefoon op trilfunctie en een thermosfles met koffie. Vaak natuurlijk voor de kat z’n viool want het inbrekersgilde is niet iedere nacht actief.

Ik kan me goed verplaatsen in het verhaal van het AD waarin beschreven staat dat een argeloze automobilist met een overvolle blaas, zo’n parkeerplaats opspeert en voor het oog van de oplettende politieman of -erger nog- een politievrouw zijn blaas leegt. Paparazzi maar dan anders. Het zou mij zomaar hebben kunnen overkomen. Ik vraag me dan overigens ook nog af of ik achteraf een boete wegens wildplassen thuisgestuurd zou krijgen. De kans bestaat immers dat ik op heterdaad betrapt zou zijn door een peloton dienders van de sterke arm zonder dat ik het in de gaten had. Leg dat thuis maar eens uit. Voor je het weet moet je je verdedigen tegen de suggestie dat je er een geheim nachtelijk leven op na houdt: ”Hey Pa, wat moest jij daar op die parkeerplaats in Tilburg? Afgezien van de lolligheid van die vraag zou ik me wel ongemakkelijk voelen.

Ik heb een bloedhekel aan alles wat het daglicht niet kan verdragen. Jammergenoeg zijn deze politieacties hard nodig. Ik ben wars van alles waarbij oneerlijkheid een rol speelt en kan heel slecht tegen jongens en meisjes die constant proberen de ander beentje te lichten. Dat geldt voor liegen, stelen, ”handige” zakentrucs, manipuleren, zwart geld, tunnelvisies en ga zo maar door. De reden waarom ik altijd protesteer tegen deze activiteiten is, omdat ze vrijwel altijd gericht zijn tegen ”de ander” met als doel jezelf te bevoordelen. Lieden met een dergelijke grondhouding houd ik het liefst ver bij me weg. Daar wil ik niets mee te maken hebben. Het is niet mijn soort en ze horen achter de dikke deur.

Als ik met mijn badeendjes zit te spelen klinkt nog door in mijn hoofd: ”Hey Pa, wat moest jij daar op die parkeerplaats in Tilburg? Ik kan het me verbeelden maar volgens mij vroeg een badeendje: ”Zou jouw vrouw bij eenzelfde volle blaas op eenzelfde parkeerplaats en op eenzelfde tijdstip ook dezelfde vraag krijgen? Het badeendje begreep de ingebakken ongelijkheid, draaide zich om en dobberde weg. Hij snapt het.

Read Full Post »

Als vader van drie dochters ben je toch een beetje apart. Drie dochters is iets anders dan drie zoons. Ooit riep ik: ”Als we kinderen krijgen dan wil ik meisjes”. Ik zag mezelf nog niet langs winderige voetbalveldjes staan. Ik vond ook dat je meisjes leuker kon aankleden; jongetjes zag je altijd in een iets te grote spijkerbroek, een trui en off-the-road stapschoenen. Meisjes zagen er bijna altijd leuk uit. Met een korfballende dochter ben ik aan die winderige voetbalveldjes niet ontkomen. Daarnaast zie ik mijn Suzanne, Eveline en Lynette zich bijna uitsluitend in spijkerbroeken hullen, dus ook daar heb ik de plank goed misgeslagen. Wat overblijft is het allerleukste en het allerrottigste van drie dochters.

Het allerleukste is dat dochters de neiging hebben om naar de vader trekken. Daar knap je van op. Voor dat je het weet loop je rond in een roze polo, ga je wat vaker naar de kapper, zie je wat vaker MTV, Temptation Island en Princess Diary. Vader van dochters zijn is goed voor je zelfbeeld en je wordt er ook nog vrolijk van. Alhoewel.

De meeste dochters in Nederland zijn hetero dus de kans is vrij groot dat ik straks met drie kereltjes van een ander opgescheept zit. Brothers from different mothers. En wat moeten die eigenlijk van mijn dochters?

De eerste is Bram. Bram heeft bijna vijf jaar verkering met mijn oudste. Eigenlijk heb ik met Bram wel geboft want hij had razendsnel in de gaten dat Suzanne nogal demanding is. Suzanne weet waar Abraham de mosterd haalt en Bram heeft daar een passend antwoord op gevonden. Hij gaat zijn eigen weg. Als hij het zat is gaat hij met vrienden darten, pokeren, voetballen of over voetbal ouwehoeren. En hij maakt als een komeet zijn HBO-opleiding af om met prima papieren de arbeidsmarkt te kunnen betreden en precies dat te krijgen wat hij wil hebben. Die komt er wel met zijn Suzanne.

Met een opgewekt maar schuin oog kijk ik dan wel eens naar die vaders die straks zitten opgescheept met zo’n lulletje waar niks uitkomt. Met puisten en een paar baardhaartjes. Zo’n misser met een dombo-blik en een beetje openstaande mond. Zo’n kereltje dat maar niet wil deugen, niet wil leren en een beetje relaxed onder z’n petje vandaan kijkt en zich afvraagt waar die ouwe zich druk om maakt. Peace & respect man. Ik kom alleen maar een beetje chillen met je chick you know. (tenminste, zo had hij het moeten schrijven maar dat kan hij nog niet zo goed).

Een beetje bink hangt op school en werkt al, dus hij heeft al een bom duiten. Hij heeft een prachtige oorbel, iPod en kekke mobiel en voelt zich al heel wat. Geen idee waar de Kilimanjaro ligt. Petje heeft geen idee wat hij van het leven kan verwachten. Het liefst wil hij een vette Duitse A8 maar de autorijlessen kan niet betalen. Met z’n chikkie op vakantie naar Amerika is een droom maar een enkele reis is nog even te duur. Maar met soortgenoten wordt hij in de discotheek en op MSN op handen gedragen. En daar gaat je dochter mee om. Een petje met de diepgang van een surfplank. Mijn God, wat een toekomstbeeld. Een beetje erg lauw. Het wicht vergooit gelijk haar toekomst en pa ziet z’n dochter afglijden. Dit wordt een meid die niet op haar toekomst is voorbereid. Als het met petje niks wordt –en die kans is levensgroot- dan kan ze altijd zo’n mevrouw worden waar papa vroeger ook graag na werktijd kwam. Respect man.

Met de komst van petje doet dochter ook gelijk niks meer op school want petje heeft het tenslotte ook praktisch zonder kwalificaties of toekomstbeeld gemaakt. Pa mag even naar school komen want dochter loopt hier alleen maar te vervelen en wil eigenlijk van school af. Ze vindt alles beter dan dit hier. Ze wil eeen beetje chillen enzo. Respect man. Als vader moet je op zo’n moment beseffen dat het gedaan is met je. Dat je bent mislukt en dat petje de hormonen van je dochter op zo’n manier heeft geactiveerd dat je helemaal niets meer te vertellen hebt. Pa dacht het gemaakt te hebben. Mooi niet. Pa komt er op deze manier achter dat hij eigenlijk nooit iets te vertellen heeft gehad. Bij gebrek aan petjes heeft hij iets kunnen betekenen. Pa snapt opeens de andere betekenis van de circle of life. Sinds petje er is, is hij wrakhout.

Mijn twee andere dochters zijn nog “vrij”. In ieder geval niet bezet. Tenminste, dat is wat ze mij vertellen en ik geloof ze. Simpelweg omdat ik zie dat ze naast veel plezier maken, bezig zijn met morgen en overmorgen en niet met hier en nu. In vandaag en morgen zit allereerst je eigen richting en daarna past er misschien een kereltje bij. Maar misschien ook niet.

Ik vraag mij wel eens af of mij hetzelfde gaat overkomen als die vaders van hierboven. Nee, natuurlijk niet. Zelfs in geval van een petje (en zelfs daar durf ik een vermogen onder te verwedden) gaan mij die gevoelens van diepe ellende, wanhoop en mislukking niet overkomen. Immers, als vader (en moeder) heb je minimaal zo’n vijftien jaar de kans gehad om je kinderen te leren hoe het leven in elkaar zit en wat vertrouwen en eerlijkheid is. Je hebt ze kunnen laten zien welke waarden en principes je aanhangt. De dochter van Rambo heet geen Engeltje. En ze is het ook niet.

  • Sta dus niet raar te kijken als je een beeldschermpje van de zaak voor ze meeneemt dat je kinderen het verschil tussen mijn en dijn niet meer weten.
  • Sta niet raar te kijken dat als je jouw kinderen laat ziekmelden van school terwijl ze op vakantie zijn, dat je niet bijdraagt hen te snappen wat eerlijkheid is.
  • Sta niet raar te kijken dat als je af en toe je handjes niet kunt thuishouden dat je kids vluchtgedrag gaan vertonen.
  • Sta niet raar te kijken als je niet van de fles kunt afblijven dat ook je kids regelmatig dronken of aangeschoten zijn.
  • Sta niet raar te kijken als je veel waarde hecht aan groter, meer, beter, sneller hoger et cetera, dat je kids niet weten hoe ze met echte waarden moeten omgaan.
  • Sta niet raar te kijken als je altijd je koelkast volstouwt met biefstukken zo’n wicht zegt dat geld niet gelukkig maakt.

Door verkeerd voorbeeldgedrag (en ook nog in combinatie met weinig echt contact) heb je zelf om dergelijk gedrag van je kids gevraagd en dan moet je nu niet zeuren. Je hebt het ze in die vijftien jaar ófwel niet, ófwel verkeerd geleerd. Respect man.

Kan je aan ontspoorde of richtingloze kinderen zien hoe succesvol je als opvoeder bent geweest? Niet altijd maar heel vaak wel. Respect man. Ik weet alleen niet waarvoor.

Read Full Post »

Door dit blog op Hyves te zetten doe ik ook mee aan het bevestigen van de toenemende rol van internet in ons dagelijks leven. Tot aan dit moment moest ik mijn gedachten aan het papier toevertrouwen en deze naar de drukker of uitgever brengen. Die maakte het op en maakte er een boek van. In de winkels zijn mijn dissertaties, essays en papers te koop en in de bibliotheek zijn ze te lenen. Sinds een jaar of twee ben ook ik aan het bloggen en schrijf columns (over {bedrijfs}ethiek en integriteit). Internet forever.

Mensen hebben er kennelijk behoefte aan om ook hun sociale leven publiekelijk met anderen te delen. In de kern is een dergelijk verschijnsel moeilijk te verklaren. Want we hebben toch allemaal de behoefte om zaken voor de buitenwereld verborgen te houden. Een ondernemer met een drankprobleem zal zich toch eerder aansluiten bij een praatgroep van lotgenoten dan zijn verhaal op openbare websites te plaatsen. Ondanks dit uitgangspunt floreren websites of communities als Partyflock, MSN, Jumpcity(s), Spaces, Sugababes. Superdudes, Xseno, Babes-Dudes, Hyves en nog heel veel anderen. En juist op dergelijke platforms loopt privé en openbaar door elkaar heen.

Ik heb recent een jong stel gewezen op de sporen die ze op het internet achterlieten en inmiddels achter hadden gelaten. Iedereen kan en kon meegenieten van hun ontluikende vriendschap en hun wederzijdse beloftes om elkaar eeuwig trouw te blijven.

Hun relatie was -althans dat dachten ze- in het geniep ontstaan. Dat bleek een misvatting. Dankzij datzelfde internet wist de oplettende lezer dat het prille stel al een keer of vijf eerder eeuwige trouw aan de vorige partners hadden gezworen. Hij was al twintig en een hele bink, zij was zestien en -eufemistisch gesteld- al vroeg volwassen, dus zij dachten wel te weten wat deze belofte inhield.
Al hun eerdere beloften aan vriendjes, inclusief de afloop, stonden nog gewoon op het internet, of waren voor iedereen in het cachegeheugen terug te vinden. Met een paar muisklikken lag het hele privé van het jonge stel op straat. “Respect”, vond de mannelijk helft van het jonge stel, was heel belangrijk. Om dit te benadrukken liet en laat hij zichzelf ook graag fotograferen met twee gespreide vingers schuin omhoog tegen de achtergrond van een glimmende oorbel en een openstaande mond. Je moet tenslotte toch op z’n minst voordoen als een kerel die er toe doet.

Ik kon het jonge stel een behoorlijk stapeltje -zogenaamd verwijderde- berichten presenteren. Bij de ietwat slungelige jongeman viel de mond nog verder open. Dude veranderde razendsnel in dombo. Met het aan elkaar eeuwige trouw zweren is nog weinig fouts te ontdekken. Het is hooguit stom en onvolwassen. Maar als dergelijke community-gesprekken de vorm aannemen van het elkaar bijna digitaal bevredigen dan is voor mij -en ik denk voor een groot deel van de lezers- wel een nieuw hoofdstuk aangebroken. Het ontgaat mij ten ene male waarom het jonge stel de wereld zo nodig hun ontluikend liefdesleven moet laten weten. Dat mag dude mij nog een keer uitleggen. Wie is hier de voyeur?

Sporen op het internet blijven nooit onopgemerkt. Ze worden door niemand helemaal weggewist. De technieken om iemand bijna letterlijk te volgen zijn legio. Je hebt een IP-adres, RSS en Atom feeds, cache en nog veel meer, waarbij zo goed als iedere toetsaanslag op elk moment van de dag kan worden achterhaald. Je kunt dan wel zelf “jouw profiel” blokkeren maar als degene waarnaar je dergelijke berichten stuurt dat niet doet dan ben je in beeld. De simpelste vorm om te weten hoe iemands sociale- of liefdesleven er uitziet kan je dus het best ”de vrienden” aanklikken. Uitspraken als ”was weer lekker gisteren”, ”fijne vakantie gehad in Estartit”, ”die leraar stinkt uit z’n bek”, ”(……) is een kankerhoer”, ”m’n pa brengt je wel naar huis”, ”ik ga een tattoo in m’n lies zetten want dan ziet hij het niet”, zijn makkelijk bij deze ”vrienden” terug te vinden. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Ook blijken er dan vroegvolwassenen te zijn die besluiten een list te verzinnen door op op hetzelfde moment een andere identiteit aan te nemen, of van naam te veranderen en/of “op MSN” verder te praten. Hoe naief kan je zijn?
Als je als behoefte hebt om dergelijke informatie van je af te schrijven, dan kan je maar beter een dagboek nemen dat je zorgvuldig bewaard. Daar zijn je geheimen veilig.

De vraag is natuurlijk of ouders/opvoeders een rol spelen bij wat hun kids op het internet pletteren. Ja natuurlijk. In mijn blog ”Opvoeden voor beginners” staat precies én in Jip-en-Janneke taal, hoe opvoeders het contact met kinderen kunnen behouden en hen daarin kunnen begeleiden en sturen. Ik hoop in dit blog helder gemaakt te hebben dat ouders veel meer moeten zijn dan een wandelende portemonnee. Als zij denken dat dit niet zo is en zij delegeren de opvoeding aan anderen (schoonmaakster, oppas, leerkracht, maatschappelijk werk) dan zijn zij in de kern net zo onvolwassen als hun kinderen die ”losgaan” op het internet.

Mijns inziens is het punt niet meer ver weg dat in rechtszaken het op internet gevonden gedrag of uitspraken van personen gebruikt gaan worden. In jouw voor- of in jouw nadeel. Dan zijn de rapen gaar. Maar ja, beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
De vraag is natuurlijk of het internet geschikt is om contact met ”vrienden” te onderhouden. Uiteraard zijn de genoemde sites prima geschikt voor kattebelletjes en oppervlakkige mededelingen. Serieuzere business hoort daar niet op. Daar is de telefoon of een dagboek voor.

Read Full Post »

Daar zitten we dan nu in Vaals. We maken de balans op van twee vervelende en woelige laatste weken.

Dit verwenweekje was bedoeld als steuntje in de rug voor onze twee jongste dochters die -zo vonden wij- even wat extra aandacht nodig hadden na een moeilijke periode. Even helemaal niks en alleen maar leuke dingen doen, winkelen, zwemmen, wandelen en eten. Het Bilderberg kasteel ”Vaalsbroek” leek daarvoor erg geschikt.

We kijken terug op een periode waarin zij uiteindelijk besloot bij ons weg te gaan. Dat was op 21 december. De apotheose van een spannende week. Het was de vrijdag dat er op haar school een Kerstontbijt gegeven werd. De laatste schooldag voor de vakantie.

Die vrijdag was Linda thuis. Als het maar even kon was er iemand van ons gezin thuis om haar het gevoel te geven dat er iemand was als ze de deur opende. Hoe laat ze thuis zou komen wisten wij niet maar dat moest naar verwachting zo rond een uur of 12 zijn. Even door half vier kwam ze thuis. Linda vroeg hoe het geweest was en dat het kennelijk toch nog een tijd had geduurd. Ze antwoordde dat ze had geholpen met opruimen.

Op datzelfde moment zat ik op mijn werk een soort dagboek voor haar te maken over de onderwerpen die we die week hadden besproken en neerkwamen over het onvoorwaardelijk aan elkaar kunnen geven van vertrouwen. Dit vinden Linda en ik de kurk waar iedere (gezins)relatie op zou moeten drijven. Thuisgekomen heb ik haar mijn gedachten laten lezen. Ze zei dat ze zich moeilijk kon uiten vandaar dat ik voor deze vorm had gekozen.

Intussen hadden Linda en ik het toch vreemd gevonden dat je een middag aan het opruimen bent op een school waarvan je al twee weken roept dat je daar een hekel aan hebt omdat de resultaten erg waren tegengevallen en omdat je het een rare klas vindt.

Wij hebben toen gezocht naar informatie over hoe laat de school die laatste schooldag was beëindigd. Van twee kanten kwam de bevestiging dat om circa 12 uur zowel het schoolplein als de school (zo goed als) leeg waren. Ze had naar ons dus niet de waarheid gesproken.

Toen we rond zes uur aan tafel gingen en ik aan haar had gevraagd hoe zij mijn dagboeknotitie vond, antwoordde ze ontwijkend. Daarna hebben wij bij haar aangegeven dat wij uit willen gaan van een gezinssituatie met wederzijds vertrouwen die gebaseerd is op eerlijkheid en openheid. We hebben haar aangegeven dat we voor iedereen met hart en ziel willen zorgen zolang dit vertrouwen niet beschaamd wordt. Dan knapt er iets. En wij hebben haar ook aangegeven dat wie dat niet kan of niet wil, niet bij ons thuis hoort. Hierna heeft Linda haar dezelfde vraag gesteld als die van half vier: ”Hoi hoe is het geweest en het heeft toch nog lang geduurd”. En weer zei ze dat ze had geholpen met opruimen.

Dit was het moment dat wij haar moesten zeggen dat wij andere informatie hadden. Dat wij wisten dat het schoolplein om 12 uur leeg was. En daarom vroegen wij haar waar ze dan wel geweest was. Na een aantal pogingen zei ze dat ze op het politbureau in Hoogvliet had gezeten. Waarom heb je dat niet gelijk gezegd? “Omdat je het vervelend vind als ik dat zeg”.

We hebben haar verteld dat wij het erg vervelend vonden dat ze tegen ons gelogen had. Er kwam geen sorry. Er was geen berouw. Er kwam niet het besef iets niet goed gedaan te hebben. Omdat dit gedrag niet te tolereren was, hebben haar gevraagd of ze dan nog wel bij ons wilde blijven. Of ze dan niet liever naar haar vader terug ging. Wij konden ons niet voorstellen dat ze deze vraag met ja zou beantwoorden. Immers, nog geen week daarvoor (de 16e) had zij ons alweer en dit keer schriftelijk aangegeven dat ze onder geen beding naar haar vader terugwilde.

Ze ging naar boven om haar tas in te pakken.

Voor zover wij wisten had ze geen plan. We besloten haar vriendin te vragen of zij na haar werk bij ons langs kon komen want “het gaat niet goed met haar”. Een half uur later was ze bij ons en omdat het licht op haar slaapkamer uit was en wij de hoop koesterden dat ze in slaap was gevallen, hebben we eerst bijgepraat. Daarbij kwam het eerste misverstand aan de orde: ”Ik wist helemaal niet dat ik hier mocht komen” zei ze. Wij hebben geantwoord dat wij tegen onze logeerdochter altijd gezegd hebben dat haar vrienden onze vrienden waren en, omdat ze bezig is bij ons een nieuwe gezinssituatie op te bouwen, wij er de voorkeur aan gaven dat deze vrienden bij ons thuis zouden komen. Fles cola, twee glazen en desnoods chips mee en naar boven om je eigen dingen doen. Naderhand zijn er nog veel meer ”misverstanden” aan het licht gekomen. Zo zou ze begrepen hebben dat ze niet meer op MSN mocht. Nooit hebben wij dit ook maar gezegd of gesuggereerd. Wel hebben wij gezegd dat het wij het beter vinden dat als je schoolwerk op de computer moet doen de internetverbinding niet activeert. De impulsen van binnenkomende berichten leiden de aandacht af van waar je mee bezig bent. Wel hebben haar aangeboden om de laptop beneden op de eettafel te gebruiken wanneer zij dat nodig vond en daar tijd voor had.

Ook een hardnekkig misverstand bleek de omgang met haar vriend. Inderdaad hebben we gezegd dat in beginsel doordeweeks geen contact te willen toestaan. Voor de weekeinden en de vakanties hebben we geen beperkingen aangegeven. Wel hadden wij het jonge stel aangegeven zoveel als mogelijk hun gezamenlijke tijd bij ons thuis door te brengen. Wij zien liever ’s nachts een jongen van 20 met de trein richting Rotterdam vertrekken dan een meisje van 16 om dezelfde tijd naar Barendrecht reizen.

Een volgend hardnekkig misverstand was de idee dat zij had gekregen over het belonen van prima prestaties. Nadat ze maandag 10, dinsdag 11 en woensdag 12 december de hele dagen naar school was geweest en ook haar nachtrust in de gaten had gehouden, hebben wij haar verteld daarop enorm trots te zijn. We hebben gezegd dat deze prestatie ons was opgevallen en wilde onze waardering tonen. Ik heb gezegd dat ik er van overtuigd was dat als zij op deze manier door zou gaan, er in het aankomend schooljaar haar Havo-diploma zou halen. Ik heb haar aangegeven dat we in een dergelijke situatie bereid waren de kosten voor haar autorijlessen op ons te nemen. Deze toezegging heeft zij als omkoping beschouwd en gebruikt deze vertaling om te stellen dat zij teveel gepusht wordt. Deze gedachte is zelfs niet eens in ons opgekomen.

Ze kwam met een volle tas naar beneden en zag haar vriendin aan de eettafel zitten. Zij vielen elkaar huilend in de armen en haar vriendin vroeg haar om niet weg te gaan. Ze zei dat ze door haar broer zou worden opgehaald. Wij zijn uit de woonkamer vertrokken en hebben ze beiden met rust gelaten. Wij hebben de gebeurtenissen in ons tuinhuis afgewacht. Even door half elf meldde haar vriendin dat zij over vijf minuten zou worden opgehaald en of wij dan binnen wilden komen om nog even verder te praten. Bij binnenkomst bleek ze vertrokken. Haar vriendin meldde ons met betraande ogen dat ze het niet meer had kunnen voorkomen dat ze weg zou gaan. Ze had haar vriendin gezegd een paar dagen bedenktijd te willen hebben en ons een brief te gaan schrijven. Die brief hebben we nooit gekregen.

Linda en ik stonden in dubio. Weggaan is iets anders dan een paar dagen bedenktijd nemen. Onwetend over de afloop hebben we toch besloten om alle direct betrokkenen zo snel als mogelijk te informeren. Er was natuurlijk wel sprake van een vertrouwensbreuk. Wij wisten alleen toen nog niet hoe groot en hoe principieel die was.

Al snel leerden wij dat ze niet naar haar broer was gegaan want die was diezelfde avond voor de kerstdagen naar Frankrijk afgereisd. Wij wisten toen al dat zij een paar keer tegen ons gelogen had. Over kleine dingen en over grote zaken. Wij wisten dat ze niet de waarheid sprak over haar nieuwe vriend. Ze ontkende dat zij doordeweeks contact met hem had maar was op 3 november en op 5 december op het station met hem gezien door onze dochters die daar ofwel aankamen uit school danwel naar Rotterdam gingen. Wij twijfelden of ze de waarheid sprak als ze zonder aankondiging naar eigen zeggen na schooltijd bij klasgenoten aan een werkstuk had zitten werken. Wij wisten al dat ze niet de waarheid had gesproken over haar contacten met haar vader gedurende de achterliggende periode. Daarvan schreef zij op dat ze daar niets aan kon doen omdat hij steeds belde en sms-te maar dit niet tegen ons zei of zelfs ontkende omdat ze bang was om ons teleur te stellen et cetera.

Dan komen er sms’jes van haar. Zo meldt ze mij dat ze een paar dagen bij haar vriend zit om na te denken. Haar moeder krijgt dezelfde mededeling en het verzoek om eerste Kerstdag langs te mogen komen. Haar moeder reageert en bericht haar terug dat ze er even emotioneel doorheen zit en ook eerst een paar dagen wil nadenken.

De tijd verstrijkt en steeds meer wordt duidelijk dat ze niet meer van plan is bij ons terug te komen. De politie regelt het ophalen van en de betaling voor haar persoonlijk bezittingen. Op zaterdagmiddag 29 december is ze alleen met haar vader in zijn huis. Vader heeft haar bij haar vriend opgehaald en teruggebracht. Maandag, oudejaarsdag, meldt zij om 13.02 op internet aan haar vriend dat ze zo dadelijk een gesprek met Jeugdzorg heeft. Tevens meldt ze op internet aan Chantal dat ze binnenkort weer bij haar vader gaat wonen: “er zit niets anders op”. De moeder ontvangt ’s avonds een sms’je van haar waarin zij zegt dat ze in een internaat verblijft. Ook dit blijkt niet waar.

Ons medelijden met en boosheid over dit meisje groeit. Deze ontwikkelingen had niemand, en zeker zijzelf niet kunnen voorzien. Wij dubben. Aan de ene kant is ze bijna 17 en verantwoordelijk voor haar eigen gedrag en aan de andere kant heeft ze nauwelijks meegekregen hoe normen en waarden er kunnen uitzien en wat ze betekenen; ze is zo goed als gewetenloos en liegt dat het een lieve lust is. Ze heeft een angstig verleden achter zich van huiselijk geweld. Daarvoor is legio bewijs in de zin van verstuurde en ontvangen Sms’jes, getuigen, vastgelegde MSN-gesprekken en notities. Wij hebben er het volste vertrouwen in dat de rechter hierover in wijsheid gaat oordelen. Ons is duidelijk dat ze slachtoffer is en geen dader.

In de tijd dat haar bedrading gebakken werd, lagen haar ouders in scheiding en bepaalde het lot dat ze uiteindelijk bij vader ging wonen. Daarover zegt ze jarenlang geconfronteerd te zijn met mishandeling, bedreiging en belediging (neukfoutje). Over deze gebeurtenissen heeft ze aangifte tegen haar vader gedaan.
Zij heeft in die periode een type gedrag aangeleerd van ontwijken, wegwezen en vooral niet binden. Het werd een meisje van de straat. Dit is haar niet aan te rekenen. In de kern is zij een blij en opgewekt meisje waarvan je makkelijk kunt houden. Met het geven van vertrouwen of het uitspreken en oplossen van problemen, heeft ze grote moeilijkheden. Zij is niet gewend om bij meer tegenwind harder te gaan trappen; daarentegen draait zij haar fiets om en houdt de wind in de rug. En ze is een meester in het ontwijken van confrontaties en het geven van sociaalwenselijke antwoorden.
Wij zij er van overtuigd dat het omgaan met en het oplossen van problemen je de wapens meegeeft die je ook in de rest van je leven van goed pas komen. Daarom was een slecht Havo-rapport voor ons geen reden om aan het MBO te denken. Ze heeft onomstotelijk de capaciteiten om het Havo-diploma te halen. De ondersteuning van school is er ook. Het ontbreekt haar aan ambitie, mentaliteit en aan toekomstperspectief.

Ze heeft ons inziens dan ook snel professionele hulp nodig. Haar gedragingen wijzen bijna allemaal op een diagnose die richting Borderline gaat. In die zin zijn wij voor haar blij als ze in een internaat of crisisopvang terecht komt. Haar onwenselijke gedrag hadden ook wij niet kunnen oplossen. Haar gedrag heeft ons inziens niets met “een moeilijke 16-jarige puber” te maken.

Voor een blije en opgewekte nieuwe dochter zouden wij graag hebben willen zorgen. Daarom hebben wij ons vol overtuiging aangemeld bij Pleegzorg Rotterdam. Ook op dit moment en zelfs na deze gebeurtenissen hebben we geen enkele twijfel om deze aanmelding in te trekken. We zijn onvoorwaardelijk bereid haar de warmte en ruimte te geven die zij nodig heeft. Dit blije opgewekte meisje is bij ons van harte welkom. Daarin gaan we heel erg ver en niet omdat we haar zielig vinden. Maar gewoon omdat we vinden dat ieder kind de warmte, vertrouwen en ondersteuning behoort te krijgen. Ze heeft dit al jaren moeten missen. Wij zijn bereid veel te geven en verwachten er niets voor terug.

Het gaat je goed. Je mag mij best de schuld blijven geven voor jouw vertrek. Zolang ik je daarmee help vind ik het prima. Jij en ik hebben kennelijk een andere waarheid. Ik heb steeds tegen jou gezegd dat ik je nooit meer loslaat. Zelfs na deze gebeurtenissen heb ik geen behoefte om met die belofte te breken. Je mag altijd een beroep op me doen; 24/7.

Sinds woensdagmiddag 2 januari is ze weer bij haar vader gaan wonen.

Wij gaan nu wandelen in het bos of shoppen in Aken, zonder haar. Maar eerst bidden we voor haar.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: