Feeds:
Berichten
Reacties

De Rotterdamse markt

Wij houden van de markt. In het centrum bij de Blaak of het Afrikaanderplein op Zuid. Zo af en toe nemen we de trein om ons te laten onderdompelen in onbekende kleuren en geuren. De markt als smeltkroes die ons leven zoveel rijker maakt. Gewoon rondsnuffelen en mensen kijken. Niks moet. We genieten van een Mediterrane sfeer op hemelsbreed nog geen twintig kilometer van ons huis.

Tot nog maar een paar jaar geleden kocht je op de markt met je ogen en met je verstand. Een lapje stof voor mijn moeder of een simlock laten verwijderen. Bloemkool en appels. Altijd wel een paar komkommers mee en een bos bloemen. Tegenwoordig is er een dimensie bijgekomen. Je voelt en je proeft. En je onderhandelt. Het is leuker geworden. Warmer en verrassender. Op de markt hebben we voor het eerst kennis gemaakt met dragonfruit, okra en Turks brood. Eerst proeven, dan heel snel nadenken over wat je ermee kunt doen en dan kopen. Altijd teveel.

Vast onderwerp op onze boodschappenlijst is de ”moot vis” geworden. Forel, roggevleugel, zalm, scholletjes of rode poon. Eerst kijken wat er mooi en vers uitziet. Bij de bestelling zalmforel van vorige week meldde ons Turkse visboertje dat ”die Marokkaan om de hoek” mooi amandelschaafsel had. De oogverblindend mooie Marokkaanse, die aangaf niet van noten te houden, stelde de doorverwijzing erg op prijs. Een state-of-the-art variant op het drielandenpunt.

We genieten van de krioelende mensenmassa. Moeders met boodschappenkarretjes, kinderen, scootmobielen, yuppen. Lang, kort, wit, bruin en zwart. Het deert ons niet dat je niet even kunt opschieten. We schuifelen gewoon mee. Van kaas naar haring en van nephorloges naar de loempiakraam. Bram Ladage is nog steeds lekker maar inmiddels oldskool. De markt is een heerlijk zaterdags uitje waar we geen genoeg van krijgen. Sinds een paar jaar sluiten we ons bezoek af met een döner kebab. Ingepakt sjouwen we ze mee naar de bankjes in het aangrenzende park en begint een volgende episode van genieten. Tussen de ogenschijnlijk vrolijk picknickende families, maken wij onze nieuwe aanwinst soldaat. Het liefst in het zonnetje.

Ogenschijnlijk vrolijk. Wij gaan voor ons plezier naar de markt. De markt is een uitje, een beetje vakantie. Toch, als je verder kijkt, dan zie je dat niet iedereen voor z’n plezier aan het sjouwen is. De uitpuilende boodschappenkarretjes, de volle treeplank van de scootmobiel en de jongetjes met plastic zakken aan iedere hand, verraden noodzaak en soberheid. Onze wekelijkse hoeveelheid groenten en fruit wordt bijgevuld vanuit de volgestouwde schappen van Albert Heijn en de nog beter gesorteerde groenteman. Zij moeten het de hele week doen met het aanbod van die zaterdag.

De aangrenzende rommelmarkt ademt niet alleen maar vakantiegevoel. De vervanging van onze manshoge no-frost, low energy inbouwmodel koelkast staat niet op de markt. Er staan alleen beschadigde tafelmodellen waarbij je niet moet zeuren over een ontbrekende groentela. Banken, tafels, kostuums en lampen komen direct van de handelaar die inboedels opkoopt en ze op de markt hoopt te slijten. Soms verkopen ze wat. Maar meestal staat het bankstel met de versleten armleuningen er maanden later nog. Ongeprijsd, maar voor een koopje.

De wekelijkse markt is verworden tot een bizarre symbiose van een multiculturele happening en een plaats waar arm en rijk elkaar ontmoet. Een plek waar gelukzoekers, vakantievierders, en dagjesmensen kennis kunnen maken met dagelijkse zorgen van de lokale bevolking. En dat onder het genot van Mediterrane geuren en kleuren. Als het mooi weer is gaan we zaterdag weer naar de markt. Voor oude kaas, vers van het mes en mango’s. Maar vooral om te beseffen hoe ongelofelijk rijk we eigenlijk zijn.

Iedereen een PGB

Het leven is geweldig. Het leven lacht ons toe. Iedereen heeft volop het geluk in de rug en de mazzel in de zeilen. De zon schijnt uitbundig. De zomervakantie is geboekt. We zijn allemaal met een gouden lepel in de mond geboren en genieten van een prima gezondheid. We voelen ons omringt door goede vrienden en dito familie. Veel van ons gaan bij de ABN-Amro op cursus om te leren hoe om te gaan met het beheer van het familievermogen. Allemaal hebben we een baan waarin we gelukkig zijn. Iedereen geniet van maximale ontplooiingskansen en heeft een prima carrière in het verschiet. We houden van Binck, Alex en MeesPierson. Alle ouders hebben nageslacht zonder een vlekje. Wij leven in een fantastische maatschappij.

Maar er zou zomaar een keerzijde aan ons geluk kunnen kleven. Ook dat kan ons overkomen. Buiten onze schuld. Omdat er een auto een keer geen voorrang verleent. Omdat het bedrijf waar we werken failliet gaat. Omdat we de kluts kwijt raken omdat ons kind iets verschrikkelijks is aangedaan. Omdat we van een keukentrapje vallen. Omdat onze partner verliefd wordt op een ander en wij ons huis moeten verkopen. Het kan allemaal zomaar gebeuren. Buiten onze schuld. Zomaar, van het ene op het andere moment.

Het lijntje tussen een fantastisch leven en een ellendig leven is bijzonder dun. Het is zo dun dat de meesten het niet zien. Een dun lijntje dat niet of nauwelijks door mensen te beïnvloeden is. Hoezeer we ook overtuigd zijn van ons eigen kunnen en een maakbare maatschappij, het blijft pure mazzel dat je niet door een ander wordt aangereden of niet van een keukentrapje afkukelt. Een grote groep mensen ziet dit niet en wil dit niet zien. Zij blijven redeneren zoals hun is geleerd. Recht op het doel af. Als een paard met oogkleppen. Wat zij niet zien is er ook niet. Zij blijven denken dat geluk afdwingbaar is, dat mazzel iets blijvends is. Als je hard werkt, komt het vanzelf.

Ik gun het niemand, maar Nederland zou er heel anders uitzien als iedereen aan een rolstoel gekluisterd zou zijn. Als we allemaal een mankement en een PGB zouden hebben. Als iedereen dagelijks zou voelen dat het leven niet zo vanzelfsprekend is. Als iedereen de eigen beperkingen zou ervaren en zou zien dat anderen er wellicht beroerder voorstaan. In een aan de rolstoel gekluisterd Nederland, groeit de verbondenheid. Eisen worden vragen. Wat kan ik nog voor een ander betekenen. Waar heeft de ander behoefte aan. Kunnen we samen iets doen.

De meeste mensen zitten niet in een rolstoel. Ook niet figuurlijk. Die hebben mazzel én – wat mij betreft – de morele plicht om de oogkleppen af te zetten om naar links, rechts en achter te kijken. Nieuwe inzichten die tot dan toe onzichtbaar waren gebleven.

De vanzelfsprekendheid waarmee jonge stellen besluiten een gezin te gaan stichten en verwonderd opkijken als er na een maand nog niets is gebeurd, is kenmerkend voor onze instantmaatschappij. De vanzelfsprekendheid waarmee we verwachten dat er na onze studie de ideale baan op ons ligt te wachten. We willen het allemaal en wel ogenblikkelijk. Gek gemaakt door marketeers die beweren dat als jij iets wilt, dat het dan ook kan. Eigen keuzen maken. Verantwoordelijkheid pakken. Kijken naar je kansen en niet naar je beperkingen. En het klootjesvolk maar denken dat dit waar is. Aangejaagd door zelfbenoemde goeroes die one-liners met de diepgang van een surfplank prediken. Ik zeg doen. We gaan ervoor. Overwin jezelf. Ik ben toch niet gek. Leg de lat hoog. Pensioneren is een werkwoord. Tsjakka.

Mensen zonder oogkleppen. Prachtig.

Dit artikel is 27 maart 2012 gepubliceerd op de opiniewebsite http://www.Joop.nl

Dromen zijn bedrog

Ik was die avond vroeg naar bed gegaan. Gewoon even geen zin om ergens aan te denken. In mijn derde remslaap, midden in de nacht, werd ik opgeschrikt door het geluid van de deurbel. Nog niet helemaal wakker schoot ik mijn ochtendjas aan en liep met een zompig hoofd de trap af. In het schijnsel van het lantaarnpaallicht zag ik een paar mensen staan. Een van hen herkende ik. Robert van der Brink.

Robert? Wat moest hij bij mij? ”Hallo” zei hij tegen mij ”Jij bent Adrie? Ik knikte. ”Jij bent verliefd” ging Robert verder ”op Chef. Chef C. toch?”. ”Ja dat klopt, maar hoe weet jij dat?” Dat vertel ik je allemaal in de bus. Trek snel wat kleren aan en pak een koffertje in voor een paar dagen. En vergeet je paspoort niet”.

In de All-you-is-love-bus zaten nog meer mensen. Ik was de laatste die werd opgehaald. Er heerste een uitgelaten stemming. Nog een uur tot Schiphol.

Al snel bleek dat Robert een mooie brief had gekregen van ene Yvonne van B. Die kende ik goed. Yvonne is een gezamenlijke vriendin van Chef en mij. Yvonne is een warm en goed mens en zij had onze ontluikende interesse in elkaar zien ontstaan. Ze kende de knellende culturele achtergrond van Chef had het daarom nodig gevonden om Robert van der Brink een brief te schrijven. De brief was op de redactie ingeslagen als een bom. ”Dit verduidelijkt veel” zei ik tegen Robert. ”Ik heb nu ook idee wat mij te wachten staat”.

Robert liep naar de voorkant van de bus, pakte de microfoon en riep: ”We zijn bijna op Schiphol en stappen daar op het vliegtuig naar het sprookjeslandschap van Flåm. Dat ligt in het westen van Noorwegen”. In de bus steeg een luid gejuich op.

Na het ontbijt in het vliegtuig kwam Robert weer naast me zitten. ”Vertel eens, hoe ken jij Chef en wat doet het met je”. Onderbroken door instemmend gehum vertelde ik mijn verhaal:

”Ik ken Chef al sinds begin 2004. Hij werkt bij dezelfde baas als waar ik werkte. Ik vond het altijd al een leuke kerel maar de echte vonk sprong pas bij me over toen ik zag dat hij op LinkedIn nog maar één vriend had. Niemand wil vrienden met hem worden. Dat vind ik zielig. We hebben een paar afspraakjes met elkaar gehad. In de twee afgelopen jaren heb ik hem zes keer ontmoet in Rotterdam-Zuid. Soms met vrienden, maar twee keer zijn we een poosje samen geweest. Daar zag ik aan hem dat hij ook gevoelens voor mij heeft. Chef heeft zelfs mijn hand een keer vastgepakt. Ik weet dat het goed zit tussen ons. Chef betekent heel veel voor mij”.

Robert knikte. Hij zag dat Chef mij veel deed. Chef moest wel een goed mens zijn. Robert wilde er meer over weten: ”Kan je voorbeelden noemen hoe hij werkelijk is?” vroeg hij. Ik vertelde over Hans J. die een kliniek moest runnen maar het niet kon omdat hij aan alcohol verslaafd was. Chef heeft Hans liefdevol opgevangen en geholpen om van zijn verslaving af te komen. Chef betaalde uit zijn eigen zak 80K voor een ontwenningskuur. Of zoals hij collega Margot O. nog twee jaar doorbetaalde nadat ze in aanraking met cocaïne was gekomen. Hoe hij in het hol van de leeuw Zdravka C. een nieuwe carrière aanbood toen zij de organisatie na dertien jaar trouwe dienst wilde verlaten. Hoe respectvol hij was omgegaan met Miranda van P., John B., Xander S. en vele anderen toen ze in de put zaten. Samen met hartsvriendin Yvonne heeft Chef wonderen verricht. Het duizelde in mijn hoofd. Een lange lijst met namen schoten aan me voorbij.

Aart S., Marja W., Jessica B., Natasja Z., Maarten B., Marga van D., Theo B., Monique van de S., Martin Z., Monique van E., Kees van der Z. en anderen. Hij sprak ze allemaal op zijn eigen kamer persoonlijk toe. Chef is een echt mensenmens met het hart altijd op de goede plaats.

”Ik begrijp het” zei Robert ”Je bent helemaal hoteldebotel van die man. Ik denk zomaar dat jij een prettige tijd ga krijgen in Flåm”.

Linda schudde aan mijn schouder. ”Wat lig je te woelen? Ben je nou alweer over die kerel aan het dromen?”

NB    De namen in dit blog zijn verzonnen. Iedere gelijkenis met de werkelijkheid berust dan ook op louter toeval. Het is tenslotte een blog.

De stille tocht

Rick Groen uit Vlaardingen is doodgeschoten. 24 jaar. Op klaarlichte dag. De politie onderzoekt de geruchten dat het de afrekening zou zijn van een niet betaalde drugsrekening. Een familielid kijkt daar niet van op. Rick’s vader en grote broer arriveren een uur later op plaats delict. Broer reageert zijn woede en frustratie af met een paar harde trappen tegen het politiebusje. Zondagavond werd er een stille tocht gelopen, zo bericht het AD.

”Tokkies” denk ik, als ik het bericht lees. Ik corrigeer mezelf want ik mag dat niet denken. Niet veroordelen voordat je het naadje van de kous kent, maar het beeld blijft. Schoppen tegen een politiebusje. Niet betaalde drugsrekening. De bij het artikel geplaatste foto van Rick ondersteunt mijn beeld. Vriendin zwanger en een niet betaalde drugsrekening. De combinatie klopt niet. Schoppen tegen een politiebus. Kort lontje. Jezelf niet kunnen beheersen. Het is een tijdsbeeld dat menigeen kennelijk als normaal begint te beschouwen. Ik niet.

Je schiet niemand dood. Ook niet als hij bij je in de schuld staat. Conflicten vecht je voor de rechter uit. Je schopt niet tegen een politiebusje. Je beheerst je maar. Je gebruikt geen drugs om lekker in het weekend te gaan knallen. Je laat je opnemen in een verslavingskliniek, en zeker als je vriendin zwanger is en je een gezamenlijke toekomst aan het opbouwen bent.

Stille tochten zijn een uiting van machteloosheid, van diepe droefenis en van afgrijzen. Stille tochten gaan over het waarom van zinloos geweld. Wat heeft het slachtoffer gedaan om zijn of haar dood te rechtvaardigen? In de kern gaat een stille tocht over onrecht tegen schuldeloze slachtoffers. Ik begrijp de stille tochten voor An Marchal en Eefje Lambrecks, voor Ximena Pieterse, voor Meindert Tjoelker, voor Kerwin Duinmeijer en voor Milly Boele. Schuldeloze slachtoffers.

Met een stille tocht voor mensen die het gevaar bewust hebben opgezocht, heb ik reserveringen. Niet omdat de dood te betreuren valt, maar omdat er een mogelijkheid was om niet in conflict te komen. Gewoon je rekening betalen, zelfs als het over drugs gaat.

Uiteraard voel ik mee met de nabestaanden van Rick. Hen is groot onrecht aangedaan. Natuurlijk hebben zij verdriet. Het zal je zoon, je broer of de vader van je ongeboren kind maar zijn. Laten we ons herpakken, de bevindingen van de politie afwachten en het recht zijn loop laten. Laten we proberen het verstand te laten zegevieren over de emotie. Onszelf beheersen en hopen dat er nooit meer een stille tocht nodig is.

Uit piëteit voor de nabestaanden is de familienaam veranderd.

Dit artikel is 21 maart 2012 gepubliceerd op de opiniewebsite http://www.Joop.nl

Nooit meer flossen

Direct na de aankondiging van minister Edith Schippers dat zij voor 2012 de hoogte van de tandartstarieven ging overlaten aan de vrije markt, heb ik preventief mijn tanden en kiezen laten ruimen. Ik denk die tandartsen een beetje te kennen. Liberale einzelgängers. De kans dat de prijzen zouden dalen, heb ik lager ingeschat dan nihil. Schippers dacht stiekem hetzelfde want ons Edith is een slimme meid die niet alleen met carnaval verkleed gaat als een wolf in schaapskleren.

Vanuit een soort financiële planning heb ik bedacht dat voor mijn situatie een buisje Kukident-tabletten van € 1,79 aantrekkelijker is dan twee controlebeurten, een wortelkanaalbehandeling en een 2-vlaksvulling per jaar. Bijkomend voordeel is dat ik sinds kort beschik over twee stralend witte tandenrijen, waar ik het tot dan toe moest doen met een gebit waarin ruim vijftig jaar weer en wind tekeer was gegaan. Met mijn gefakete Oral-B uitstraling ben ik opeens een aantrekkelijke kandidaat voor de tweedehands huwelijksmarkt.

Al vaker heb ik betoogd dat het regeringsbeleid contraproductief is. Over het algemeen denkt men dan aan bezuinigingen die een herstel van de economie zouden blokkeren, maar ik bedoel iets anders.

Schippers rijdt met haar tandartsmaatregel bewust het beleid van minister Kamp in de wielen. Het is de ultieme manier om van je af te organiseren. Kamp heeft nu nog niets in de gaten. Door haar tandartsmaatregel zullen consumenten en masse mijn voorbeeld gaan volgen en hun gebit nog voor de zomervakantie preventief laten ruimen. Vanaf september zal er snel een overschot aan tandartsen ontstaan. Numerus fixus op de uni’s wordt voor het komend studieseizoen naar beneden bijgesteld. Ontslag van assistenten en faillissementen zijn niet meer tegen te houden. Woningen met praktijkruimten overspoelen de huizenmarkt. Er valt een druk op schuldhulpverlening te verwachten. Tandartsen en orthodontisten worden de nieuwe minima. Het UWV zit met de handen in het haar. Kamp’s begroting explodeert. Het Catshuis wordt de permanente woning van Rutte. En er is hoop.

Zonder eigen tanden kan je zindelijker nadenken. Al een tijdje worstelde ik met de vraag waarom Schippers haar tandartsmaatregel als ”budgetneutraal” bestempelde. In mijn tandeloze hoofd viel het kwartje vrijwel direct.

Zonder tanden heb je minder psychische problemen. Er zijn geen klachten meer over een slechte adem. Geen jeuk meer aan je tanden. En een trauma na het per ongeluk doorslikken van losgeraakte vullingen, behoort ook tot het verleden. Al met al minder aanwas en dus forse bezuinigingen voor de GGZ.

De mensen die met andere aandoeningen wel een beroep op de GGZ moeten doen, kunnen de verhoogde eigen bijdrage makkelijk betalen door het wegvallen van de jaarlijkse tandartskosten en de lagere zorgpremie. In het kort komt de redenering van Schippers er op neer dat, bij het afnemen van het aantal tanden, het ontstane gaatje in de begroting van VWS budgetneutraal wordt gevuld.

Ja, die Schippers is een slim schaapje.

Akkoord in Catshuis

In hun moeilijke zoektocht naar 6 miljard aan extra bezuinigingen, hebben VVD, CDA en PVV hedenmiddag in het Catshuis overeenstemming bereikt.

Het CDA is bij monde van vicepremier Maxime Verhagen bereid om de hervormingen op de woningmarkt te beperken tot alleen het uitvoeren van reparaties aan dakkapellen. De visie hierachter is dat als er voldoende huizen op de markt komen met puike dakkapellen, de woningmarkt weer in beweging komt. Dit voorstel voorkomt dat het moeilijke onderwerp van de hypotheekaftrek besproken moet worden. Door een aantrekkende woningmarkt verwachten partijen 2,1 miljard aan extra overdrachtsbelasting te kunnen inboeken.

Na deze handreiking van het CDA, heeft ook Wilders (PVV) van een paar harde eisen afgezien. Zo gaat de PVV mee in de idee om de gevraagde extra 900 animal cops in te ruilen voor 900 plekken voor het oplossen van zedenmisdrijven. Dit idee bespaart de aanschaf van bijna 700 off-the-road-vehicles. Goed voor ruim 300 miljoen en Hessing is toch al failliet.

De VVD, grootste partij van Nederland, verlaat het plan om de klassen op basisscholen te vergroten naar 70 leerlingen. Stef Blok legt zich neer bij klassen van 50 leerlingen waarvan er 38 geoormerkt zijn voor rugzakleerlingen die vanuit het passend onderwijs instromen. De geschatte opbrengst bedraagt 900 miljoen. ”Rugzakjes zijn duur en ieder kind heeft wel een vlekje”, zo verdedigde Blok zijn ommezwaai.

Na het al eerder terugschroeven van de salarissen van geestelijk gehandicapten in sociale werkplaatsen van 120 naar 100% van het minimumloon, omarmen partijen ook het afschaffen van het vervoer voor deze mensen. ”Ze kunnen best naar de sociale werkplaats lopen en een busje is erg stigmatiserend” zegt Fleur Agema van de PVV. ”Daarnaast biedt dit hen betere kansen in de aansluiting op de reguliere arbeidsmarkt”. De besparing bedraagt, naast de eerdere ingeboekte 45 miljoen, nog eens 70 miljoen.

Ook op het dossier zorgkosten hebben partijen een resultaat bereikt. Hernia, gebroken ledematen en nekletsel, gaan uit het basispakket. Iedereen in Nederland heeft wel één of meerdere buurmannen en die kunnen best helpen. Bijkomend voordeel is dat het de sociale cohesie in Nederland versterkt. Dit laatste is een belangrijke eis van de PVV.

De arbeidsmarkt wordt ook hervormd. De AOW-leeftijd gaat per direct omhoog naar 70 jaar. ”Gebleken is dat mensen, mannen én vrouwen, steeds ouder worden en gezonder blijven. Ook van hen mag een bijdrage gevraagd worden”, stelt Van Haersma Buma. De opbrengsten van deze maatregel zijn circa 750 miljoen per direct en 56 miljard op de langere termijn. Grafrechten en het ontslagrecht blijven ongewijzigd.

Ontwikkelingssamenwerking ondergaat ook een herpositionering. Landen die geen bewijs kunnen overleggen dat zij minsten 30 jaar een democratisch gekozen regering hebben, worden uitgesloten van onze hulp. Aan het precieze bezuinigingsgetal zijn ambtenaren op het ministerie koortsachtig aan het rekenen.

Tevens hebben de regeringspartijen CDA en VVD met gedoogpartner PVV op kleinere onderwerpen overeenstemming bereikt.

  • De Balkenende-norm wordt verhoogd tot bruto 4 ton/jaar. De in het verleden gemaakte afspraken over een vroegtijdig vertrek worden gerespecteerd.
  • Aan de hypotheekrenteaftrek wordt deze kabinetsperiode niet gemorreld.
  • Om de economie te stimuleren mag Schiphol meer vliegbewegingen maken en worden de geluidsnormen verdubbeld.
  • Het plannen, bouwen en exploiteren van megastallen wordt gestimuleerd evenals nertsfokkerijen.
  • Subsidie op fossiele brandstof gaat verder omhoog.
  • Het aantal zitplaatsen in de nog te bestellen JSF’s gaat omhoog naar drie.
  • Moratorium op fusies in de gezondheidszorg en onderwijs is per direct opgeheven. Publiekprivate samenwerking wordt verder gestimuleerd. Winstuitkering danwel dividend mag vanaf het eerste boekjaar.
  • Staatssteun aan banken wordt omgezet in een gift.
  • De inburgeringcursus voor nieuwe Nederlanders wordt met terugwerkende kracht vanaf 1 januari jl. geüpgrade naar gymnasiumniveau (met keuze uit Grieks of Latijn) en alle coupletten van het Wilhelmus.

Begin volgende week stuurt Minister-president Rutte een brief naar de Kamer met daarin alle uitgewerkte bezuinigingsvoorstellen.

Dit artikel is 16 maart 2012 gepubliceerd op de opiniewebsite http://www.Joop.nl

Het beloofde land

Burgemeester van Marinaleda, Juan Manuel Sanchez Gordillo

Burgemeester van Marinaleda, Juan Sanchez Gordillo

De opmerking: “Hier is geen plaats voor bankiers of investeerders” in een uitzending van het Belgische Canvas, was voor mij aanleiding om even wat verder te kijken dan de neus lang is.
De reportage laat het stadje Marinaleda in Andalusië zien waar burgemeester Juan Sanchez Gordillo een socialistischachtig werk- en leefklimaat heeft gecreëerd voor zijn inwoners. Op de muur achter zijn bureau, waar de foto van de koning van Spanje hoort te hangen, prijkt nu een portret van Che. Che beduvelde de mensen niet, vindt hij.

Marinaleda was nog geen twee decennia geleden een desolaat stadje. Een stadje dat in de dorre heuvels ver achter de kustlijn anoniem ligt te zijn en waar geen moer te doen is. Een stadje dat al jaren lijkt te slapen en waar de zoon boer wordt omdat vader ook boer is. Tien jaar eerder dan de huizencrisis in Amerika, liep de economie in Marinaleda langzaam en gestaag terug; hoge werkloosheid met de daaraan gelardeerde problemen door drank en misdaad.

De wereldwijd uit elkaar gespatte Angelsaksische bubble verergerde de situatie van het ooit zo vredige Marinaleda. De burgemeester begreep dat doormodderen op de ingeslagen weg geen toekomst had. Hij transformeerde daarom zijn dorp naar een eigen ministaat op basis van de socialistische blueprint van Che en overgoot deze met een 21-ste eeuws sausje.

Gordillo, ooit de jongste burgemeester van Spanje, definieert een aantal decennia geleden twee markante verschillen met Che. Hij introduceert een verregaande vorm van democratie. Democratie is de kurk waar zijn systeem op drijft. De inwoners bepalen alles zelf bij meerderheid. De burgemeester organiseert de vergaderingen, is griffier en voert uit. Ook de connectie met de buitenwereld blijft gehandhaafd. De gecreëerde ministaat moet functioneren binnen de bestaande democratie in Spanje. Wetten en regels gelden ook voor Marinaleda. Marinaleda is geen vrijstaat of belastingparadijs.

Een staat binnen een staat heeft uiteraard connecties met de buitenwereld. De auto’s waarin ze in Marinaleda rondrijden hebben ze niet zelf gemaakt maar zijn gekocht. Nutsvoorzieningen als water, gas en elektriciteit worden ook ingekocht. En de oogsten van het land worden ook buiten het dorp verkocht.

Iedereen is welkom om in Marinaleda te komen wonen en werken. Nieuwkomers mogen in Marinaleda zelf hun huis bouwen en afbetalen met € 15,=/maand. That’s all. Zij krijgen een bouwkavel toegewezen en de bouwmaterialen aangeleverd. In de tekeningen van de architect mogen zij naar hartenlust aanpassingen maken. Extra kamers, een tweede toilet, het maakt niet uit. Allemaal gratis beschikbaar gesteld door de gemeente. Als het huis klaar is wordt men geacht –naar vermogen- mee te draaien in en met de dorpsgemeenschap.

De reportage toont honderden bewoners die, samengepakt in het gemeentehuis, in ongeveer honderd vergaderingen per jaar, samen besluiten welke producten er verbouwd gaan worden en hoe zij verkocht zullen worden. Over hoeveel nieuwe huizen, scholen of medische voorziening er gebouwd gaan worden, welke weg te repareren, welke feesten te organiseren et cetera. Alles op basis van harmonie en overleg, maar niet vrijblijvend. De meerderheid besluit. Poolse landdagen in Zuid-Spanje. En het werkt. Al jaren.

De burgemeester verklaart dit succes aan het weglaten van zoveel mogelijk kapitalistische trekjes. In de kern verwisselt de burgemeester het elkaar beconcurreren met het in harmonie met elkaar werken en leven. Het resultaat is verbluffend. Marinaleda kent geen werkloosheid in het Spanje van 2012.

Kennelijk hebben de inwoners van Marinaleda geen zin in een ratrace. Ze hoeven niet aan pensioenopbouw te doen omdat er geen hond is die de garantie geeft dat ze morgen weer opstaan. Ze zorgen met z’n allen voor opbrengsten, ieder naar eigen capaciteit en interesse. De burgemeester zorgt voor het geld en legt zijn inwoners voorstellen voor hoe de opbrengsten weer te investeren.

De burgemeester lijkt op Che en doet als Che. Dat maakt hem op voorhand een tikkeltje verdacht en dus zoek ik naar de canards in zijn geproclameerde successtory. Ik zie ze niet. De nadelen die ik zie benoemt hij ook. En hij heeft daarvoor plausibele antwoorden. Zijn verhaal klopt en het werkt. Tot ieders tevredenheid. Al decennia lang.

Het is dus kennelijk mogelijk om in Spanje een (lokale) economie te bouwen waarin mensen simpelweg gelukkig zijn. Waarin iedereen voor iedereen zorgt. Dat moet in Nederland dan toch ook kunnen, zou je zo zeggen.

De diepe ellende waar Marinaleda zich decennia geleden voor geplaatst zag, lijkt echter niet op de Nederlandse situatie van nu. Objectief beschouwd staat Nederland er nu slechter voor dan het Marinaleda van toen, omdat Nederland lijdt aan de ziekte winstbejag. Deze waarde zijn we in Nederland en masse normaal gaan vinden, aangevuurd door een regering die het nemen van eigen verantwoordelijkheid predikt.

Nederland herbergt 350 pensioenfondsen met hoogpolig tapijt en Chesterfields in de lobby, die gedane beloften overnight terugdraaien. Nederland heeft 1,4 m² per mestvarken en 0,8 m² per kind op de basisschool. Nederland heeft tientallen verzekeraars die woekeren en de eigen portemonnee belangrijker vinden dan het belang van de klant. Nederland heeft animal cops. Nederland heeft een bloeiende derivatenhandel waar je met nul euro bezit kan speculeren op een daling van de beurskoersen van morgen. Nederland heeft 18 soorten Andrelon. Nederland heeft plaszakken en geluidsoverlast. Nederland heeft een Balkenende norm. Nederland heeft files op wegen waar we 130 mogen gaan rijden. Nederland heeft een tekort dat oploopt naar 4⅔ % en Nederland heeft slopers als Kamp en De Krom.

En er is nog iets dat we in Nederland hebben; individualisme en eigenbelang. Dat hebben ze in Marinaleda niet.

Kindermisbruik

Een kort bericht: ”Ik lees de verhalen van Klomp altijd, en met een reden”. Ik klik op de link en lees het verhaal van Klomp. Het is een prachtig geschreven verhaal over een pubermeisje dat als bijna vanzelf in een machtsfuik van volwassen kerels is gezwommen. Foute boel: kindermisbruik.
Klomp’s verhaal grijpt me. Het maakt me kwaad. Ik raak verontwaardigd en ik erger me. Gesteund door de reacties op Klomp’s verhaal probeer ik mijn onmacht te kaderen. Ik ben godzijdank niet de enige die vindt dat je van kinderen, jongens én meisjes, moet afblijven. Je moet sowieso van anderen afblijven. Welk stofje heb je in je hoofd aangemaakt dat je doet denken dat je anderen jouw wil kunt opleggen?

Klomp’s verhaal brengt herinneringen boven. In de zomer van 2007 kregen we van de ene op de andere nacht gezinsuitbreiding. Wendy, een vriendin van onze jongste dochter, werd jarenlang door haar vader mishandeld. Ze besloot weg te lopen. ’s-Nachts om vier uur heb ik haar onder het afdak bij haar ouderlijke huis opgehaald. Met haar snel bij elkaar geraapte spulletjes stapte ze mijn auto in, haar vrijheid tegemoet. Ze heeft een poos bij ons gewoond, totdat ze besloot een volgende stap te zetten. (Wendy)

”Ik lees de verhalen van Klomp altijd, en met een reden”. Dat ”met een reden” intrigeert mij. Ik weet niet wat de drijfveer onder die toevoeging is. Klomp kan een oud-klasgenoot zijn. Of een buurman. Het zou ook kunnen zijn dat Klomp gewoon hele mooie en pakkende verhalen maakt. Maar het kan ook zijn dat ”met een reden” een vervelende oorsprong heeft. Een aha-erlebnis naar een onverwerkt verleden. Te vaak sla ik een krant open of zet de TV aan en word ik geconfronteerd met ellende. Priesters met jongetjes, Joosje flikkerdoosje, loverboys, Nicky Verstappen, meisje van Nulde, Milly Boele, Andrea Luten. Bijna altijd blijken daders mannen. Ik voel me aangesproken. Ik krijg last van plaatsvervangende schaamte.

Kon ik slachtoffers maar helpen, maar buiten het aanbieden van een schouder en een luisterend oor, kan ik bijna niets. Het enige dat ik kan is over ”respect voor elkaar” bloggen. En dat doe ik dan ook. Recent heb ik een blog over een wanhopige moeder geschreven (Marianne). Het dochtertje van Marianne Bachmeier was vermoord. Ze schoot in de rechtszaal de dader dood. Het denken te kunnen beschikken over een ander, ontaardde bij Bachmeier in ”oog om oog, tand om tand”. Met dat blog hoop ik duidelijk gemaakt te hebben dat ik wil leven in een wereld waarin geen ruimte is om over een ander te beschikken. Een wereld waarin blijf-van-mijn-lijf huizen niet nodig zijn. Ik wil leven in een wereld waar het respect voor elkaar een onbewuste waarde is.

Respect voor de ander hoort in je bloedbaan te zitten, in je ziel en in je hart – ”met een reden”.

Het zal je maar gebeuren dat jouw kind wordt vermoord.

Het overkwam Marianne Bachmeier uit Lübeck, Duitsland. Haar zevenjarige dochter Anna werd eind 1980 het slachtoffer van een idioot. Een psychopaat die dacht dat hij het zich wel kon veroorloven om zich aan een kind te vergrijpen. Hij vermoorde haar. De moeder was ontroostbaar.

De publieke verontwaardiging is niets vergeleken met de walging en onmacht die je als ouders voelt. Intens verdriet. Je zint op wraak. Je wilt het kunnen begrijpen. Het doet er natuurlijk niets toe dat de dader misschien een slechte jeugd heeft gehad.
Het maakt niks uit dat ze alleen over straat ging in een buurt waar je ’s avonds maar beter niet kunt komen. Het maakt niet uit of de dader onder invloed was. Van kinderen blijf je af. Van dochters blijf je af. Van vrouwen blijf je af. Je blijft van mensen af. En daar hoeven zij nog niet eens een motivatie voor te geven. Je blijft gewoon van ze af.

De strafzaak diende in het voorjaar van 1981. In Lübeck. Nog steeds verscheurd door verdriet was Marianne Bachmeier op alle zittingsdagen aanwezig. Op de derde zittingsdag smokkelde ze een pistool de rechtszaal binnen en schoot acht maal op de moordenaar van haar Anna. Hij stierf nadat zes kogels hem hadden geraakt.

Marianne Bachmeier had zojuist hetzelfde gedaan als de moordenaar van haar dochter. Ze werd twee jaar later tot zes jaar gevangenisstraf veroordeeld. Na drie jaar kwam ze vrij. Niet op grond van sympathie of mededogen maar wegens vermeende verminderde toerekeningsvatbaarheid.

Er is niemand op deze wereld die geen sympathie kan opbrengen voor wat Marianne Bachmeier in die rechtszaal van Lübeck heeft gedaan. Zelfs de moeder van Anna’s moordenaar zal het kunnen begrijpen. Vast staat is dat Marianne Bachmeier het recht in eigen hand had genomen. En dat is om begrijpelijke redenen strafbaar.
Het principiële verschil tussen Marianne Bachmeier’s daad en die van Anna’s moordenaar is, dat Marianne niet zou hebben geschoten als Anna niet zou zijn vermoord. Het was haar reactie op wat Anna en haar was aangedaan.

Toch zou ik Marianne Bachmeier een voorwaardelijke gevangenisstraf opgelegd hebben.

In 1996 overleed Marianne Bachmeier aan de gevolgen van kanker. Ik zal haar niet vergeten.

CJIB
Postbus 1794
8901 CB Leeuwarden

Barendrecht, 21 februari 2012

Betreft: Terugvorderen ten onrechte betaalde administratiekosten.

Geachte Dames en Heren,

Ingevolge de uitspraak van 09 februari 2012 met kenmerk MU 10-190 van de rechtbank Amsterdam, sector Kanton, locatie Amsterdam, alsmede de uitspraak van de rechtbank Arnhem, sector Kanton, locatie Wageningen van 10 juni 2010 met kenmerk 675051 \ BR VERZ 10-19034 \ SB/45/ds, verzoek ik u om de door mij onder protest voldane ”administratiekosten” van € 6,= terug te storten op mijn gironummer 3909817.

De hier bedoelde ”administratiekosten” zijn door u ten onrechte aan mij opgelegd en gekoppeld aan een beschikking voor een parkeerovertreding. De voorzieningenrechter heeft thans bepaald dat de opgelegde administratiekosten geen relatie hebben met het “opvoedkundig” karakter van de parkeerboete en derhalve niet hoeven te worden voldaan.

De beschikking, inclusief de administratiekosten, van in totaal € 76,= zijn door mij op uw rekening 569988888 , dd 30 januari 2012, bijgeschreven. Kenmerk van deze overboeking is 3062542157602201AC

Ik zie uw betaling met belangstelling tegemoet,

Met vriendelijke groet,

A. Kok

%d bloggers liken dit: