Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Adri Anus’

00

 

Het was daags voor Sinterklaas toen vader plotseling tegen me zei: ”Zoon, we moeten een hartig woordje met elkaar spreken”. Hij wenkte mij met zijn rechterhand en ik volgde. We liepen naar de kelder onder het huis. Daar stonden de weckflessen met peertjes en appelmoes naast de kisten met aardappelen en de andere houdbare spullen. Ook mijn fiets met zijwieltjes stond er.

Het was koud. Er bungelde een lampje boven een klein houten tafeltje. We zetten ons op de krukken. ”Zoon”, herhaalde vader zich ”Je bent nu bijna acht en het wordt tijd dat vader en moeder je een groot geheim gaan vertellen. Er is iets verschrikkelijks gebeurd.” Ik zag dat vader het moeilijk had en ik besloot hem te helpen.

”Vader, ik weet wat u nu gaat zeggen, maar ik ken dat geheim al. Dat heeft de juffrouw van groep 3 ons vorig jaar al verteld. U hoeft zich geen zorgen te maken want we gebruiken altijd een condoom.” Vader herpakte zich snel: ”Dat is mooi zoon. Maar ik bedoelde een ander geheim. Een groot geheim waar de wereld van gaat schrikken. Een geheim waar Nederland een tijd lang van in de war zal zijn en misschien dat het Kabinet wel valt.”

Vader begon door te draaien en ik moest hem proberen te dimmen. Ik zette mijn zware stem op: ”Vader, ik weet wat u gaat zeggen. Ik ken dat geheim al. Dat heeft de meester ons vorige week naar aanleiding van de zwartepietendiscussie in het Jeugdjournaal verteld. Geen kind hoeft in een zak mee naar Spanje. Hoe vervelend ze ook zijn geweest. Zelfs al als hun ouders tegen donkere mensen zijn en zelfs als ze tegen de komst van het asielzoekerscentrum hebben geprotesteerd.” Vader stond van zijn kruk op en begon te ijsberen. Het was koud in de kelder.

”Zoon, zoon, zoon.” zei hij ”Zo komen we nergens. In jouw kleine wereld wemelt het van dit soort onbeduidende futiliteiten. Ik haal je moeder erbij.” Vader vergat even dat futiliteiten per definitie onbeduidend zijn. Zo onbeduidend dat je nauwelijks van een pleonasme kunt spreken. Moeder knoopte haar schort af en zakte op de kruk die ik even daarvoor van vader aan haar had moeten afstaan. Raar natuurlijk, want zij wilden perse iets aan mij vertellen. Niet andersom. Ze hadden het ook gewoon in de huiskamer kunnen vertellen. Of in de tuin. Zij zaten en ik stond.

Moeder kwam direct tot de kern: ”Lang, lang geleden in een stad hier heel ver vandaan, ben je geboren”. Tot zover geen nieuws. Laat staan een geheim. Dit wist ik allemaal al. ”Moeder kon niet thuis bevallen en ging daarom naar het ziekenhuis in de grote stad.” Ook dit verhaal kwam me bekend voor. Oude meuk. Het leek precies op wat er vorig jaar in de kelder was gebeurd. Toen ging vader opeens over zijn kapotte auto vertellen. Dat de distributieriem gebroken was en dat een daardoor de dynamo niet meer oplaadde. ”De auto van vader had een kapotte dynamo.” Ik kuchte. Je bent tenslotte perfectionist of je bent het niet. ”Oké, een kapotte distributieriem en daarom moest ik op de fiets met een hele grote zware zwarte koffer met kleren en een lege kinderwagen naar het ziekenhuis.” Dat die koffer zwaar was wist ik niet. ”En daar is het gebeurd” zei moeder.

”In het ziekenhuis van Soesterberg ben je verwisseld. Wij Beatrix was er ook. Een zuster heeft je per ongeluk aangezien voor een gewone burger die daar toevallig ook even moest zijn. Ze heeft je uit het plastic bakje gehaald, een labeltje met je naam aan je teen geknoopt en aan mij gegeven. Je was een mooi jochie. Een beetje te dik maar dat kwam omdat je toen nog niet op sport zat. Wij waren best wel blij met je, maar we zagen iets aan je. Het voelde niet goed. Niemand van ons in de familie is brildragend en jij draagt er al één vanaf je geboorte.” ”Dat is verdacht” zei ik ”maar wat is nou het geheim?”

”DAT JIJ EIGENLIJK DE KONING VAN NEDERLAND BENT” riepen vader en moeder in koor. ”Willem-Alexander is onze zoon en jij bent dus de Koning der Nederlanden (meervoud), Adri Anus de Eerste.” Ik kreeg het warm in die koude kelder: ”Ik moet echt even gaan zitten. Want ik begrijp nu opeens waar mijn enorme zucht naar informatie over regenten, buitenlandse koningshuizen en het staatsrecht vandaan komt. Nu pas zie ik de diepere betekenis achter het bijna dwangmatige willen tekenen van koetsjes. Daarom willen kindertjes niet met me spelen. Ik snap opeens waarom ik een afkeer heb tegen meisjes van gewone komaf. Waarom ik liever met de auto naar school gebracht word dan dat ik moet lopen. Ik weet nu ook waarom ik zo verstandig ben voor mijn leeftijd. Alle puzzelstukjes vallen nu in elkaar. Ik ben Koning Adri Anus de Eerste.”

”Morgenochtend roep ik Rutte bij me om het hele zooitje te ontbinden. Opzouten allemaal. Wegwezen met die slopers. Vanaf maandag gaan we Nederland fatsoenlijk regeren. Een basisinkomen en voedsel voor iedereen. Want er is genoeg voor iedereen.”

Knipsel Amphia

 

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: