Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Rutte’

00

 

Het was daags voor Sinterklaas toen vader plotseling tegen me zei: ”Zoon, we moeten een hartig woordje met elkaar spreken”. Hij wenkte mij met zijn rechterhand en ik volgde. We liepen naar de kelder onder het huis. Daar stonden de weckflessen met peertjes en appelmoes naast de kisten met aardappelen en de andere houdbare spullen. Ook mijn fiets met zijwieltjes stond er.

Het was koud. Er bungelde een lampje boven een klein houten tafeltje. We zetten ons op de krukken. ”Zoon”, herhaalde vader zich ”Je bent nu bijna acht en het wordt tijd dat vader en moeder je een groot geheim gaan vertellen. Er is iets verschrikkelijks gebeurd.” Ik zag dat vader het moeilijk had en ik besloot hem te helpen.

”Vader, ik weet wat u nu gaat zeggen, maar ik ken dat geheim al. Dat heeft de juffrouw van groep 3 ons vorig jaar al verteld. U hoeft zich geen zorgen te maken want we gebruiken altijd een condoom.” Vader herpakte zich snel: ”Dat is mooi zoon. Maar ik bedoelde een ander geheim. Een groot geheim waar de wereld van gaat schrikken. Een geheim waar Nederland een tijd lang van in de war zal zijn en misschien dat het Kabinet wel valt.”

Vader begon door te draaien en ik moest hem proberen te dimmen. Ik zette mijn zware stem op: ”Vader, ik weet wat u gaat zeggen. Ik ken dat geheim al. Dat heeft de meester ons vorige week naar aanleiding van de zwartepietendiscussie in het Jeugdjournaal verteld. Geen kind hoeft in een zak mee naar Spanje. Hoe vervelend ze ook zijn geweest. Zelfs al als hun ouders tegen donkere mensen zijn en zelfs als ze tegen de komst van het asielzoekerscentrum hebben geprotesteerd.” Vader stond van zijn kruk op en begon te ijsberen. Het was koud in de kelder.

”Zoon, zoon, zoon.” zei hij ”Zo komen we nergens. In jouw kleine wereld wemelt het van dit soort onbeduidende futiliteiten. Ik haal je moeder erbij.” Vader vergat even dat futiliteiten per definitie onbeduidend zijn. Zo onbeduidend dat je nauwelijks van een pleonasme kunt spreken. Moeder knoopte haar schort af en zakte op de kruk die ik even daarvoor van vader aan haar had moeten afstaan. Raar natuurlijk, want zij wilden perse iets aan mij vertellen. Niet andersom. Ze hadden het ook gewoon in de huiskamer kunnen vertellen. Of in de tuin. Zij zaten en ik stond.

Moeder kwam direct tot de kern: ”Lang, lang geleden in een stad hier heel ver vandaan, ben je geboren”. Tot zover geen nieuws. Laat staan een geheim. Dit wist ik allemaal al. ”Moeder kon niet thuis bevallen en ging daarom naar het ziekenhuis in de grote stad.” Ook dit verhaal kwam me bekend voor. Oude meuk. Het leek precies op wat er vorig jaar in de kelder was gebeurd. Toen ging vader opeens over zijn kapotte auto vertellen. Dat de distributieriem gebroken was en dat een daardoor de dynamo niet meer oplaadde. ”De auto van vader had een kapotte dynamo.” Ik kuchte. Je bent tenslotte perfectionist of je bent het niet. ”Oké, een kapotte distributieriem en daarom moest ik op de fiets met een hele grote zware zwarte koffer met kleren en een lege kinderwagen naar het ziekenhuis.” Dat die koffer zwaar was wist ik niet. ”En daar is het gebeurd” zei moeder.

”In het ziekenhuis van Soesterberg ben je verwisseld. Wij Beatrix was er ook. Een zuster heeft je per ongeluk aangezien voor een gewone burger die daar toevallig ook even moest zijn. Ze heeft je uit het plastic bakje gehaald, een labeltje met je naam aan je teen geknoopt en aan mij gegeven. Je was een mooi jochie. Een beetje te dik maar dat kwam omdat je toen nog niet op sport zat. Wij waren best wel blij met je, maar we zagen iets aan je. Het voelde niet goed. Niemand van ons in de familie is brildragend en jij draagt er al één vanaf je geboorte.” ”Dat is verdacht” zei ik ”maar wat is nou het geheim?”

”DAT JIJ EIGENLIJK DE KONING VAN NEDERLAND BENT” riepen vader en moeder in koor. ”Willem-Alexander is onze zoon en jij bent dus de Koning der Nederlanden (meervoud), Adri Anus de Eerste.” Ik kreeg het warm in die koude kelder: ”Ik moet echt even gaan zitten. Want ik begrijp nu opeens waar mijn enorme zucht naar informatie over regenten, buitenlandse koningshuizen en het staatsrecht vandaan komt. Nu pas zie ik de diepere betekenis achter het bijna dwangmatige willen tekenen van koetsjes. Daarom willen kindertjes niet met me spelen. Ik snap opeens waarom ik een afkeer heb tegen meisjes van gewone komaf. Waarom ik liever met de auto naar school gebracht word dan dat ik moet lopen. Ik weet nu ook waarom ik zo verstandig ben voor mijn leeftijd. Alle puzzelstukjes vallen nu in elkaar. Ik ben Koning Adri Anus de Eerste.”

”Morgenochtend roep ik Rutte bij me om het hele zooitje te ontbinden. Opzouten allemaal. Wegwezen met die slopers. Vanaf maandag gaan we Nederland fatsoenlijk regeren. Een basisinkomen en voedsel voor iedereen. Want er is genoeg voor iedereen.”

Knipsel Amphia

 

Read Full Post »

Kennelijk heeft minister-president Rutte een hele leuke baan. Voor het oog van draaiende camera’s of flitsende fotograven, grijnst hij te pas en te onpas. De godganselijke dag. Hij kijkt erbij alsof hij een Duracell-driven buttplug in zijn broek heeft. Zijn boer-met-kiespijn-grijns lijkt erg veel op die van een puik gekapte Amerikaanse nieuwslezer. Nice nice, say cheese. Rutte zegt er voor alle Nederlanders te zijn. Mark, doe ons een lol en sla een brug van onze oprijlaan tot aan het dorp aan de overkant van ons villapark. Laat zien dat je er echt voor iedereen bent of treedt af. En stop met lachen. We bidden voor je.

Lieve God,

Wij, puissant rijken van Nederland, hebben met Mark iedere dag veel plezier. Wij beschermen ons bezit graag. In ons lommerrijke woonwijkje met louter captains of industry, brandt ’s avonds het licht volop. Wij doen niet aan Earth Hour. Vanavond is er een hottub-party bij de buren. Voorafgegaan door een copieus diner met goede vrinden en exquise wijnen. Iedere dag is het hier feest, want we mogen de rente van onze aflossingsvrije tophypotheek blijven aftrekken. En door de nieuwe CO2-emissieregels wordt het rijden in onze V8, cabrio en roadster een stuk goedkoper. Het leven en Rutte lachen ons toe.

Een paar families in ons woonwijkje is het grote graaien meer dan beu. Zij zoeken naar een evenwichtiger balans; een eerlijker verdeling. Gebruik maken van elkaars capaciteiten. Elkaar respecteren. Deze families begrijpen dat je niet kunt winnen als er geen verliezers zijn. Zij begrijpen dat welvaart iets heel anders is dan welzijn. Zij willen dat Rutte serieus werk gaat maken om mensen met elkaar te verbinden.

Want in de verte, voorbij hun park en over de gracht, ligt de rest van hun dorp. Verpauperde flats en rijen met huisjes. Er schijnt daar nogal wat mis te zijn. Inbraken, burenruzies, werkloosheid, huisuitzettingen en verloedering. De rest van het dorp zit in een neerwaartse spiraal.

Behalve het Polen-meldpunt is hen niet duidelijk wat er te lachen valt in dit miserabele land. Rutte zal toch niet lachen om voedselbanken met lege schappen? Hij zal de financiële crisis toch niet dolletjes vinden? Hij lacht toch niet over de gestegen tandartstarieven? Afschaffing van het speciaal onderwijs kan toch ook geen reden voor ongebreideld plezier zijn. Misschien vindt Rutte demonstraties van gehandicapten op het Binnenhof leuk. Misschien lacht hij wel over de politionele acties in Kunduz. Hoe het ook zij, Rutte heeft de hele dag namaaklol.

God, open de ogen van diegenen die zeggen dat het leven een kwestie van keuzen maken is. Laat ze stoppen met laatdunkende uitspraken over minderbedeelden. Niet iedereen kan studeren en een prima carrière hebben. Niet iedereen kan een eigen accountants- of managementadviesbureau starten. Niet iedereen kan speculeren op de beurs. Niet iedereen heeft de keus tussen een huis kopen of huren. Gun iedereen de bright side of life.

Wees er niet alleen voor CDA-ers maar wees er ook voor Mark. Hij moet leiding geven aan een nieuw Nederland zonder onnodige tegenstellingen. Laat Mark er voor iedereen zijn. Ook voor het klootjesvolk van de overkant van het park.

Amen.

Dit artikel is 9 april 2012 gepubliceerd op de opiniewebsite http://www.DeJaap.nl

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: