Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘SRM’

Een paar weken geleden heb ik besloten journalist te worden. Nog liever word ik onderzoeksjournalist. Ik wil uiteindelijk dé autoriteit van de stinkende zaakjes worden. De beerputman. Een prachtig beroep waar je je nieuwsgierigheid op kunt botvieren. Snappen wat je lezers willen lezen, en dan op pad.

Mijn eerste klus was gelijk een hele forse opdracht. Van mij werd verwacht dat ik onze minister-president ging interviewen over hele normale alledaagse dingen. ”Vooral niet over politiek praten” werd mij nog door de hoofdredacteur ingefluisterd.

In de trein naar Den Haag heb ik mijn SRM-map nog eens nagelezen. Drie dingen daaruit heb ik altijd onthouden. Zeg nooit ”geen commentaar” maar geef een antwoord dat ongeveer op hetzelfde neerkomt. De woorden recentelijk en recentst bestaan niet; het is recent. En als laatste heb ik de moeder van alle interviewtechnieken onthouden. De gedachtelijn van de ander volgen, kort samenvatten en een vraag in het verlengde hiervan stellen. Dit werkt beter dan een beetje non-verbaal uitlevelen. Het was een mooie een leerzame tijd met Anne van der Meiden en Gert Jan Eikmans. Vandaag moet ik het geleerde in praktijk brengen. Ik ben behoorlijk gespannen.

De grote groene deur wordt opengedaan door een modern type lakei. ”De heer Rutte verwacht u. Als u daar even wilt plaatsnemen dan zal ik u aanmelden” en hij wijst in de richting van een gezellig zitje. Als een razende speur ik om me heen. De kleuren van het interieur, de Marie Claire op het leestafeltje, de schilderijen aan de muur en het bloemstuk op de zwarte pied de stalle. Ik proef en ik ruik. Het kan straks zomaar van pas komen. Wie is Mark Rutte achter Mark Rutte?

Ik heb mijn koffie nog maar net op als Mark Rutte komt aanlopen. Hij steekt zijn hand uit. ”Grote vent” denk ik. ”Loop je mee? Dan gaan we naar mijn werkkamer”. ”Ik had eigenlijk op een ander kamer gehoopt” pareer ik ”Over het werk hoef ik vandaag niets te weten. Dat staat allemaal in de krant”. ”Dan nemen we de serre. Daar hebben we nog een mooier uitzicht ook. Maar het kan zijn dat ik straks toch even de telefoon moet opnemen. Dus alvast excuses”.

Ons gesprek begint over koetjes en kalfjes. Over zijn studietijd in Leiden. Over de mooie zomervakanties. Over deze fijne wijk. ”Dit is niet wat mijn lezers willen weten” denk ik na een tijdje. Ik wil weten of hij op jongens of op meisjes valt. Of hij kan koken. Of hij wel eens door zijn ouders is geslagen. Of hij wel eens vermomd over straat gaat. Dat soort dingen. Rutte blijkt een meester in het geven van waardeloze antwoorden. Dit interview leidt tot niks. Ik voel het. Van der Meiden en Eikmans dwarrelen door het open raam naar buiten.

Ik besluit dan maar om een onconventionele vraag te stellen. ”Wie is uw grootste vijand?” Na enig nadenken, verschijnt er die eeuwige grijns op zijn gezicht. Hij haalt diep adem en net voordat hij aan zijn antwoord begint, gaat de telefoon. Rutte kijkt op zijn display en kijkt vervolgens verontschuldigd naar mij. ”Sorry, Merkel. Die moet ik even opnemen”. Ik begin me behoorlijk te irriteren. Die dikke kut Merkel belt vlak nadat ik de vraag van mijn leven heb gesteld. Heb ik Rutte eindelijk waar ik hem hebben wil, belt dat Duitse Mensch. Kan ik weer helemaal opnieuw beginnen.

”Waar waren we?” vraagt Rutte als de rust is weergekeerd. ”We hadden het over uw grootste vijand”. ”Nou, dat zal ik je zeggen. Ik weet niet wie mijn grootste vijand is. Misschien ben ik het zelf wel. Ik ben van huis uit links. We zijn thuis allemaal links. Wij moesten thuis al vroeg oefenen met multitasken. We leerden met links schrijven om tegelijkertijd met de rechter hand zoveel mogelijk muntjes te kunnen binnenschrapen. Ik mulitask nog iedere dag maar mijn handschrift wordt er niet beter van”. Van zo’n antwoord zakt mijn broek af. Rutte heeft de ziekelijke drang om ons gesprek steeds naar politieke onderwerpen leiden. Telkens weer. En des te meer Rutte maar de politiek grijpt, des te brutaler worden mijn vragen.

Voor dat ik het weet glipt dé vraag eruit: ”Bent u hetero?” Ook ik schrik, maar de vraag is wel relevant. Nederland wil weten of hij wel eens met een chick van stand gescharreld heeft. Of hij wel eens in de bosjes met een Goois matras heeft liggen vozen. Houdt hij dan zijn bril op? Doet hij hetzelfde als wat Willem-Alexander met Maxima doet? Nederland heeft recht op die antwoorden. ”Nee” zegt hij ”maar ik ben wel ……………… dank je Henk, zet daar maar neer”. Gloeiende gloeiende gloeiende.

Die rechtsdragende luie lakei heeft zojuist kans gezien om mijn interview naar de Filistijnen te helpen. De rukker loopt met een dienblad dwars door mijn zorgvuldig opgebouwde conversatie heen. Alsof er niets aan de hand is. Ik ben in topvorm maar er komt helemaal niets uit. Minutieus bouw ik aan het gesprek en dan banjert er wel ergens iemand door mijn porseleinkast. Ik geef het op. Zoveel ellende kan dit zwakke mens niet dragen.

Nooit zal Nederland weten of Rutte wel eens in de broek van iemand anders heeft gezeten. Als het mij niet lukt om dit antwoord te krijgen, dan lukt het niemand. Ook Frits Wester niet. Ik verzin zelf wel een leuk stukje voor de krant. Over Marie Claire van Mark Rutte bijvoorbeeld.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: